Janne i trykken

Journalisten

Namnet mitt startar på J og sluttar på –anne.

Mitt vesle kongerike ligg i ei lita bygd i Sunnfjord ..men bergensarane held meg som gissel mellom dei sju fjell. Gjennom journalistikkstudiar har dei gjort meg litt visare. Bur i eit kollektiv på ruta opp mot Fløyen.

Eg har aldri vore den som har skrike høgast, kava eller stressa mest. Men om noko engasjerar meg, så seier eg i frå. Om du verkeleg vil tenne alle Janne-pluggane er det berre å nemne stikkordet: Nynorsk.

Elskar å skrive! Journalistikk vart ein måte å kombinere skrivinga, nynorsken og utfordringa med å bli meir frampå. Og eg angrar ikkje eit sekund! Har jo til og med fått høve til å verte ein flinkare fotograf.

Har ein stygg tendens til å dra venstrefoten opp frå golvet og sitte på den når eg glanar på dataen. Slår aldri feil. Etter ei stund sovnar stankelbeinet og eg må riste litt i den og sette foten på golvet att. Ja, om den rekk ned då. For eg er ikkje spesielt høg. Nokre vonde tunger vil hevde det er villeiande å sei at eg i heiletatt er høg men.. Betre å vere lita og søt enn stor og.. Men “har du ikkje høyrt at ugraset veks fortare enn blomen?”. Søte uttrykket! Sidan eg berre er 1.60 har eg alltid ei kjekk årsaking for å få gutane til å lyfte ned ting i frå høge hyller.

..elles:

* Då eg var med bestevenninna mi og familien hennar på ferie til Hellas, fekk eg sykle på ein rosa leigesykkel rundt ei gresk, sandete øy. Og det i 40 grader. På ein bakketopp i det aude landskapet var der ein restaurant med det velklingande namnet “Paradis”. Vi styrta kvar vår flaske med vatn.

* Ingen kan skulde meg for å ha angst for tannlækjarar. I denne munnen er både fire vise og fire normale tenner røska ut. For dei som er kjappe i hovudrekning tilsvarar det vel sånn cirkus åtte. Smerteterskelen min er høg. Om det óg gjeld trening er eg meir i tvil om. Sjølvdisiplin til tusen, derimot. Til dømes kan folk grunngje at dei forsov seg med at senga vart for god. Eg elskar å sove, og er definitivt eit B-menneske, men eg kjem likavel opp og avgarde. Trikset er å ha tre-fem alarmklokker som ringer etter kvarandre.

* Eg elskar språk. Ål-venninna mi rista på hovudet sitt då ho såg meg kose meg då eg fant ut at det gjekk an å få gratisbrosjyrar frå Språkrådet. “Janne, du er ein nerd. Men du er ein søt nerd.” Eg skal heller slå meg til ro med det.

* Mor mi seier eg tiltrekker meg rare folk. Eg kan vel eigentleg ikkje gjer anna enn å stadfeste fakta. Nokon rarare enn andre, sjølvsagt. Det er eitkvart med at eg ikkje likar meg blant dei ein ser på som “normale”. Og kanskje det at eg er veldig flink til å høyre på andre sine vanskar og problem. Kven kveit. Noko er det i alle fall i det utsegnet. Det har kanskje vorte litt utvatna sidan vidaregåande. Men
berre litt.

* Som lite nurk kunne eg ikkje eingong kjenne lukta av egg utan at immunforsvaret gjekk amokk. Eggallergi er kjekke greier, og heldigvis noko eg vaks i frå. Når eg endeleg kunne ete egg hadde eg ikkje lyst på. Ypperleg når du bur på ein bondegard og har 500 høns. Litt artigare var det med dei frittgåande hønene våre. Spesielt Priscilla.

* Og det var fyrst i tolv-trettenårs alderen eit nynorsk-lys gjekk opp for meg. Eg hadde rundt ti brevvennar. Nokre av dei snakka eg óg med på det då fantastiske prateprogrammet ICQ. Nynorsk har alltid vore hovudmålet mitt – men då eg prata med brevvennane mine frå Oslo byta eg over til bokmål. Breva mine var nok óg på bokmål – men til dei eg kjende personleg gjekk det i dialekt og nynorsk. Det vart derimot klæsj då eg prata med ein kjenning og ei brevveninne i same vindauge.
Det var etter det eg fant ut at eg måtte ta eit standpunkt. Og det står framleis ved lag. Det kjekkaste eg veit er når det óg går opp for andre at det faktisk ikkje er meininga at ein skal vere flau over det målføret ein nyttar. Mang ein skap-nynorsking har gradvis gått over til fleire og fleire nynorske ord og vendingar i prat med meg. Slikt gjer meg glad. Hadde dei berre haldt fast på det i prat med andre. Om du ikkje har forstått det tidlegare – nynorsk er det næraste eg kjem å vere truande. Trakkar du på den, trakkar du på meg.

* Før den vidargåande skulen min arrangert ein slags utdanningsdag der representantar frå skular i Bergen kom, var eg særdeles usikker på kva eg skulle søkje. Gymlærar var ein av alternativa som poppa opp. Det må ha vore i ein av desse periodane eg trena som besett. Når det gjeld trening er det nemleg enten eller. Aktiviserer eg fyrst bein og armar, et eg sunne ting og heller i meg vatn. Droppar eg ut av treninga aukar det på med både søtt og salt. Skal det vere så skal det vere.

* I eit eller anna illebefinnande augneblink då eg var lita, fant eg det for godt å bite storesystra mi i ryggen. Kvifor veit eg ikkje. Korleis eg klarte å bite tak veit eg heller ikkje. Men merke fekk ho. Nok eit prov på at det ikkje alltid går verst utover småsøsken.

* Har fått høyre at eg har eit naturleg tyngdepunkt på midten av kroppen, og difor flyt som ein kork i vatn. Eg kan ligge på ryggen i vatn og flyte i det uendelege. Det er herleg avslappande. Har vanskar med å sleppe utav lufta for å halde meg under vatn, og har alltid fått skryt for å vere ein flink symjar. Den fyrste og einaste gongen eg var på symjetrening skulle vi symje fram og tilbake under vatn, utan å gå opp for luft. Pinadø klarte eg det. Men det vart andenød då eg endeleg trakk pusten att.

* Mitt ypperste journalistiske mål må vere å få ein artikkel inn i Dagbladet eller VG. På nynorsk. Berre vent. Damebladet Elle har jo skjønt teikninga. Å få ein nynorsk journalistikk-pris hadde heller ikkje vore så gale. Læraren vår, som er nestleiar for nyhende i Bergensavisen (BA) har sagt at ho skal nominere meg, men aldri kjem til å tilsette meg. Pfsj. Vekk med språkdiskrimineringa *vifte med fingeren*

* Journalistikk har alltid fascinert meg, men levde i villreia og trudd eg skulle vere for sjenert for ein slik yrkesveg. Telefonskrekken er no jaga vekk – og skriblelysta på høggir etter sju veker avispraksis.
Ein har sju dødssynder – ein av dei er misunning/sjalusi. Då er det kanskje ikkje så bra at ein av hendingane som fekk meg til å bikke over i journalistikkverda var ei “bimbojente” som gjekk to klassar under meg. Med sporadiske mellomrom fekk jentungen artiklar på trykk i samband med ting som skjedde på skulen. “Det er jo mitt namn som skulle ha stått der ..“, var ein tanke som slo meg kvar gong.” Ikkje spør kvifor. Kanskje fordi ho våga å gjere det eg, på det tidspunktet, ikkje turte å gjere sjølv.

* I ein periode vurderte eg å få dreads. Det varte faktisk ei eller to veker .. Hadde det ikkje vore i redsel for at eg øydelegger alt håret og må klyppe det pinn-kort når eg er lei, hadde eg kanskje gjort det. Håret mitt er eg altfor glad i til å berre spare eit par centimeter av. Eg har aldri hatt kortare enn til skuldrane.