Språk
På trykk i BT-magasinet
29 August 2009 | Journalistikk, Språk | 4 Comments
AVISPRAT: Det var ikkje slik eg hadde venta namnet mitt først skulle dukke opp i BT.
Det skulle vore ein artikkel med namnet mitt som byline. Men i dag, på side fire i BT-magasinet, står det. Utan at det er ein skikkeleg “byline”. Svart på kvitt. Janne. Spor etter ein kommentar eg slengte frå meg på bt.no. Det måtte jo vere i samband med ein nynorskartikkel.
Men det varmar jo. Slik det alltid gjer når nynorsk er inne i biletet.
Dagens foto: Godkjend herverk
25 June 2009 | Kuriosa, Språk | 3 Comments
Fototittel: Godkjend herverk
Tid og stad: 24. juni, 2104
Skildring: I går tok eg ein spasertur for å finne heimen til nokon eg skulle intervjue i dag. Du veit, eg er ikkje spesielt kjend i Førde og alt det der. I tillegg trengde eg trimmen, så det heile var igrunn ein vinn-vinn situasjon. Fram til målet snodde vegen seg gjennom denne gangbrua, der sementen hadde evigvarande merker etter herverk frå sommaren i 2006.
Men eg må sei det som sant er: Eg vert meir vennleg innstilt til herverk som er gjort på nynorsk enn bokmål. Mannen eller kvinna bak handlinga kan sjølvsagt hatt baktankar med å skrive nynorsk slik at han/ho fekk med seg anarki-a-en. Men slikt er for detaljar å rekne.
Slutt / start
8 May 2009 | Journalistikk, Personleg | No Comments
Seint, seint måndagsnatt tusja eg ut den siste saka for Fjord1-magasinet.
Den gule fargen sette ein sluttstrek for arbeidet i denne omgangen. Ferdig etter totalt tre veker med herjing med mobiltelefon og over tastatur. Og då eg skulle summere betalinga for alt arbeidet, kunne eg lett hente fram smilet. Summa summarum tilsvarar nemleg arbeidet ei månadsløn. Og ingenting er jo betre enn det! (Eller, ok. Ein million i Lotto hadde jo vore betre. Men ettersom eg ikkje spelar Lotto, er det ikkje så veldig sannsynleg for at eg vinn heller.)
Allereie dagen etter at det vart stadfesta at eg fekk redaktørjobben i Studvest byrja opplæringa. Det kriblar i magen! Så grådig! Eg har som smått fått innføring i korleis ein skaffar plater, bøker og liknande. Korleis ein finn fram pressebilete. Kor ein gjerne leiter etter saker. Korleis ein skriv saksliste. Redigering av tekstar.
Og notisskriving. Den observante Studvest-lesar kunne med andre ord oppdage dei første nynorske notisane i avisa sidan … 2004/2005? Hurra! Frå hausten vert det nynorske kultursider. I alle fall notisar. Og leiar. Og dei sakene som eg må skrive når ingen av journalistane mine forstår sitt eige beste og avlastar meg med å skrive dei sakene eg deler ut.
Elles:
- svelgen.no, klypp-og-lim-nettstaden til Svelgen, har klistra namnet mitt opp på framsida. Og eg merkar at det gjer meg litt flau. Men eg skal kanskje vere glad for at eg gir svelgarane noko å diskutere når dei treffast på Coop.
Berre sjå her, eller på Studvest sine sider:
Er det no eg skal vedkjenne at eg faktisk har kladda den same meldinga før eg fekk jobben.. ? Ja. Eg hadde veldig lyst på jobben. Og eg har enno ikkje landa etter eg fekk han.
- eg gler meg som ein tulling til sommaravslutninga med Studvest. Sjølv om det òg vert litt trist å sei ha det til fotoredaktør og kulturredaktør.
- Eg har gitt kollektivet over i andre hender. Gutehender, faktisk. Og han eine kisen var igrunn såpass sjarmerande at eg kunne tenkt meg å sett han att. (Nei, mamma. Eg har ikkje tenkt å vere så freidig at eg spør. Eg er då profesjonell. Makan.)
Minner meg på at eg, etter at han har signert kontrakta, skal fortelje han korleis skråtaket på ‘toan gjer at karar må
A) sette seg ned når dei skal kvitte seg med gul væske, eller
B) bøye ryggen litt bakover
Slik sett kan vi vel konkludere med at dette eigentleg er eit jentekollektiv. Dei kjem nok til å skalle hovudet i taket når dei skal bruke oppvaskmaskina òg. Akk, ja. Men sett opp i mot dei noverande narkomane naboane som dei har – burde vel ikkje dette vere ein altfor dum bu-lagnad?
Med nynorsk på rette staden
3 May 2009 | Kuriosa | No Comments
NYHENDE: Onsdag vart det kjend at nynorskbrukaren Janne skal sitje i redaktørstolen i Studvest frå hausten av.
— Eg er så glad at eg ikkje veit kvar eg skal gjere av meg, seier den påtroppande redaktøren.
I over eit år har ho sikla etter å vere sjef for 15 journalistar, og no vert draumen endeleg realisert. I same handvending vert ho den første jentekulturredaktøren på omlag fem år. Og minst like lenge er det sidan det sist var ein nynorskredaktør i studentavisa. Det derimot ikkje så mange veit, er at ho har ukjende planar i ermet.
— Eg tek sjølvsagt sikte på å innføre nynorsk standardspråk på kultursidene, ettersom kultur og nynorsk er to ting som høyrer saman, ropar ho ut
Det er hennar første dag på jobb. Kontorlandskapet er kjend, men rolla hennar er ny. I staden for å få tildelt oppgåver, er det ho som deler dei ut.
— Eit kvart menneske som bryr seg om kultur må lære seg kor viktig rolle nynorsk har, seier ho.
— Kva meiner du? undrar vi.
— Eg er redd for at om skribentane ikkje møter nynorsk i studentavisa, heller ikkje kjem til å måtte bruke nynorsk som bruksspråk andre stadar. Eg ser difor på det som mi borgarplikt å lære dei om etterdønningane frå Aasen si rundreise, forklarar ho.
Nokon har høyrt ho, og stikk hovudet ut frå kontoret sitt. Ansvarleg redaktør hentar fram den strengaste strengestemma.
— Du.. kom inn på kontoret litt. Vi bør ta ein prat, seier sjefsredaktøren.
Intervjuet vårt vert avbrote, og vi kan berre spekulere i kva som vert diskutert på kontoret. Får ho gjennomslag for idéen? Vil det kome nok nynorskskribentar til at ho kan gjennomføre planane. Må ho starte nynorskkurs for journalistane ved semesterstart?
Janne i trykken kjem tilbake med meir.
Mjølk. På nynorsk.
21 December 2008 | Språk | 2 Comments
Versågod! Ville berre vise fram favorittglasa mine. Og slenge ut tjueførstedesemberordet.
Mjølkeblande (av blande): Blanding av mjølk og vatn.
Eg held meg igrunn for god til å mjølkeblande. Skummamjølka mi er relativt utspedd i utgangspunktet.
Dykk i nynorsk litteratur
28 November 2008 | Leselektyre, Språk | 5 Comments
Endeleg! Ein netthandel full av nydelege ord er no ein realitet.
Kvardagen for ein nynorskbrukar kan vere hard. Vi brukar retteprogram som knapt vil godkjenne orda våre. Vi vert pressa til å skrive ord som skil seg unaturleg mykje frå det vi faktisk seier. Og det er vanskeleg å få tak i bøker med folk som har liknande problem.
Heldigvis går ting framover. Den første kinofilmen med nynorsk teksting har vorte ein realitet. Private skular som Norges Kreative Fagskole opnar for eksamen på nynorsk (når ein har masa om det tre gonger på rad). Og no opnar nettstaden som gir nynorsk litteratur eit ekstra puff opp og fram i rampelyset.
Ei lita verksemd med namnet “Bokdykk.no” har gått frå idé til realitet, og er no ein netthandel med hovudvekt på nynorske utgjevingar. Kjekt er det òg å kunne banke seg på brystet og sei at Bokdykk har hovudkontor i Florø.
I samband med opninga, rullar det ein konkurranse om å skrive den beste 6-ordsnovella. Vinnaren får 1 000 kroner som dei kan bruke på netthandelen. Verd å prøve seg.
Uansett: Book dykk opp med bokdykk.no.
If you really are so trøytt, go home!
24 November 2008 | Blogging, Kuriosa, Språk | 3 Comments
Julekalender, type “The”, vert i år servert av TV2. Men for å få mi dose språkleg forvirring, treng eg (igjen) ikkje gå lenger enn til søkjefeltet på bloggen min.
Etter snart tre år med blogging har eg fått merksemd frå eit og anna menneske i Noreg. Folk les for å oppdatere seg på dei rare skriva, på den vesle nynorskjenta, på journalistikken og bileta. Folk søkjer på ting som fører dei til bloggen min. For så, i neste rekkje, lese den. I alle fall for dei som kan nynorsk. Og dei som ikkje kan det, kan eigentleg gi opp. Eller?
I iveren etter å forstå seg på det eg har skrive, har ein utanforståande plotta inn bloggadressa mi på ei side som driv med automatisk oversetjing av nettsider. Og eg ler så eg grin. Eg let meg i alle fall fascinere over desse oversetjingane:
Frå innlegget “- Ting å teikne på: Kroppen“:
* Vel motiva med omhu! / Well motivating carefully!
* Ein vil jo ikkje verke tilbakeståande heller. / One will not work the back ståande either.
* DET er kjekt det! 
/ THERE is fun there!
* Om du verkeleg er så trøytt, gå heim! / If you really are so trøytt, go home!
Frå innlegget “Frå Kalvø til Nederland“:
* Gamle koselege bergensaren meinte eg gjerne kunne køyre og kome han i møte og ta intervjuet med ein gong. / Old koselege bergensaren meinte I like to be able to run and get him in the face and take the interview with a gong.
* Eg meinte det var litt langt å køyre heilt til Sogndal, der han er i morgon. / I meinte it was a little far to run until St. Louis, where he is tomorrow.
* Ein anna kjekk hending er at eg kanskje har vore med på å skaffe breiband til nokre husstandar i Svelgen. / A different handsome event is that I may have been involved in obtaining tradition to some households in Somerville.
Frå innlegget “Ser eg så desperat ut?“:
* Er det slik at det osar singel og sand når eg spradar rundt på brustein saman med Burugla? / Is it so that it osar single and sand when I swagger around the brustein along with Burugla?
* Takke meg til å treffe nokon i levande live. / Thank me to meet someone in live live.
* Om eg framleis er singel når eg bikkar tretti, skal eg heller vurdere det. / If I still single when I bikkar thirty, I shall never consider it.
Frå innlegget “Lang dags ferd mot fnatt” (vart tolka som “Long day’s journey towards fnatt):
* Då var det kjempekjekt at kameraet klikka mongo idet politikarane klyppa snora med den gedigne hagesaksa. / Then there were huge fun at the camera-clicking Mongo as politicians klyppa snora with the gedigne Garden Scissors.
* Om litt skal jordbær og is nytast til dei grader. / About little to strawberries and is nytast to the degrees.
* Enda til slutt opp med at eg fekk lånt kamera med både ei og to snille damer. / Even in the end up with that I got borrowed camera with both a good and the two ladies.
Så, kjære ikkje-norske lesarar: It’s probably lurast if eg held fram med to write norwegian.
Vil du prøve Google-oversetjinga sjølv? Klikk her. Men ikkje kom her og sei at eg ikkje åtvara deg.
Kjærleik – Noregs finaste ord
21 November 2008 | Kuriosa, Språk | 3 Comments
Verdens Gang spurte i 2004 folket om kva ord i landet dei meinte var venast. Kjærleik – på nynorsk – sjølvsagt.
Etter innsamling av ord frå lesarane, vart vinnarordet kåra. Trass i at Noreg er eit land med flest bokmålsfolk, sikra “kjærleik” pallplassen. Ein varmande konklusjon for ei som har nynorsken forankra i hjartet. Og i desse tider treng eg kanskje noko som kan halde meg varm. Eg bur som sagt i eit kollektiv med skråtak. Med vindauge. Som etter dagens snødryss har vorte heilt tildekka. Gje meg ei fyrstikk, slik at snøhola vår vert litt lysare?
Kjærleik kan vere kjensler som fortel om slektsband. Om familieband. Om kjemi som stemmer. Om blikk som vekslast og ein nervøs gange. Om å sjå kjærasten dyrke grå hårstrå i same takt som deg sjølv. Om å halde ei lita hand for første gong.
Ved kjærleiksprat er det lett å snuble i klisjefella. Eg trakkar difor varsamt, og plukkar fram eit kort og leikent sitat.
«Kjærleik er ein fanklubb med berre to medlem.»
Adrian Henri (1932-) Engelsk forfattar. Love is …
PS! Visste du at NRK-programmet Typisk Norsk kåra “matpakke” som det mest norske ordet i språket vårt?
Alvorleg talt
11 November 2008 | Kuriosa, Språk | 8 Comments
Journalistar og tal er sjeldan ein god kombinasjon. Så kjekt at gamle skrukkeskinn då skal gjere det vanskelegare for oss.
Det er ikkje til å stikke under ein stol: Få av oss er flinke med både tal og bokstavar. At eg ikkje herma etter systera mi som har prenta “diplomøkonom” på CV-en, er i alle fall ikkje tilfeldig. Sjølv om eg kom meg gjennom matematikken på skulen, har tal aldri vore mi sterke side. Og kvar gong ein kvithåra person på x år skal gi meg eit telefonnummer, må eg gjere som Ingrid Espelid. Jukse litt. Eg veit ikkje om kan skulde på at eg er godt oppseda, eller har dårleg tal-teft.
Niogfemti, femogsytti, åtteogåtti, sjuogsytti.
Det er ei lette kvar gong dei kjem til tal som “seksten”, “tjue” og “seksti”. Hjernen min treng rett og slett ekstra tid på å fordøye tala. Talet pensjonisten faktisk seier, er nemleg alltid det motsette av kva eg først tenkjer. Så då vert det slike små notatar på blokka, slik som ovanfor.
Femtini, syttifem, åttiåtte, syttisju.
Einaste eg kan veksle mellom å sei er “tretti” og “tredve”. Men. Eg let i alle fall vere å stokke om rekkjefølgja på tala. Forvirrande er det. Og det var nettopp difor ein i Noreg valte å gå vekk frå det vi så fint kallar den gamle teljemåten. Er du mellom 16-25 år, har du det mest truleg på same vis som meg. Er du over 55 år, er sannsynet større for at du held på tradisjonane. Sjølv om du berre var 5 år då dei innførde den nye teljemåten. Eller for å vere heilt korrekt: Du var kanskje ikkje eingong fødd. Det er nemleg over 50 år sidan skiftet.
Intiativet til teljereformen kom ikkje frå politikken, slik den vanlegvis gjer, men frå Telegrafverket i 1949. Etter ei høyring vart reformen klubba gjennom året etter. Såleis fekk vi det første, og hittil einaste, vedtaket i språket som gjeld talemål. Institusjonen som seinare fekk namnet Televerket, meinte det ville vere meir praktisk å nytte ein teljemåte der ein uttalte tala slik dei vart skrive. Dei argumenterte blant anna ved å peike på det teljemessige hamskiftet som enklare for elevar, rekneskapsførarar og utlendingar.
Ifølgje forskning.no er det kun riksmålsfolk som no konsekvent nyttar gamal teljemåte. Teljereformen vart i si tid innført i skriftspråket i både bokmål og nynorsk, men den vart ikkje bindande for riksmålet. Forsking tyder på at den eldre garden gjerne brukar den gamle måten, men likevel tel etter den nye når dei snakkar om tal. Til dømes telefonnummer, eller kronesummar.
Eg må i alle fall skrive ned tala nett slik dei gamle seier det. Einogtjue. Toogtredve. Rett og slett fordi hovudet mitt ikkje klarar å stokke om på tala like fort som dei vert lest opp for meg. Då stokkar eg dei heller om for min eigen del etterpå. Løynd, når dei har gått over dørkarmen att.
Kva seier du?
(Dette er forresten mitt 555. innlegg som bloggar. Gratulerer til meg.)
Gryande håp
21 October 2008 | Journalistikk, Personleg, Språk | 11 Comments
Fredag har eg eit gjeremål i Førde. Hæ? seier du. Hurra! seier eg.
Dei fleste i omgangskrinsen har høyrt det før: Eg veit ikkje når, men eg veit at eg vil innom Nynorsk mediesenter. Eit halvt år som nynorskpraktikant, med praktisk opplæring i radio- og fjernsynsjournalistikk hjå NRK Sogn og Fjordane. Siste to månadene med ekstern praksis hjå ei medieverksemd.
Eigentleg hadde eg tenkt å vente til hausten før eg sendte ein søknad, men med ei lita påminning frå Kristin om at fristen var nær, heiv eg meg i det. Etter oktober har eg som kjend ingen konkrete planar. Og i dag fekk eg meldinga frå øvste hald i mediesenteret:
“Kan du kome til konferanse alt denne veka, torsdag eller fredag ? Buss frå Bergen er her i 11-tida.”
Eg har vore blid som ei lerke i heile dag. Dette er så spanande! Så altfor spanande. Fredag skal eg i elden med intervjurunde, studiotest, og kva dei elles måtte finne på å gjere med meg når eg først har tatt turen innom.
Skal prøve å ikkje ta gleda på forskot, men det er så utruleg kjekt at eg har kome så langt. Av 50 søkarar vert berre ti kandidatar tekne inn til intervju. Fem av desse får tilbod om plass. 50 prosent sjanse kan eg leve med. Inntil vidare.
Kva er så krava for å søkje seg inn til dette mediesenteret? Vidaregåande utdanning. Eit ønskje om å verte journalist, samt glede over dialekt og nynorsk. Journalist er eg allereie, og nynorskgleda mi er det eigentleg ingen som har vore i tvil om at eg har.
Kryss fingrane for meg! Oppdatering kjem, uansett resultat.
Reklame
Bloggen og eg
Innspel
- Janne on Oppdatering frå redaktørstolen
- Rune on Oppdatering frå redaktørstolen
- Janne i trykken on På trykk i BT-magasinet
- Storesøs on På trykk i BT-magasinet
- janne on På trykk i BT-magasinet
- Storesøs on På trykk i BT-magasinet
- Ingvild Telle on Men eg var ikkje død
- Janne 2 on Men eg var ikkje død
- Hanne on Men eg var ikkje død
- janne on Men eg var ikkje død