Janne i trykken

Dagens bilete: På jobb

24 juli 2009 | Journalistikk | 2 kommentarer

Fotograf: Bent Are Iversen

Fototittel: På jobb
Tid og stad: 22. juli, ca 1140
Skildring: Ein kan aldri kjenne seg trygg når ein Firda-fotograf er i nærleiken. Eventuelt: Ein fotograf i det heiletatt. Ein trur det berre er kjeldene som skal stå framfor linsa, men nei.

** Har vore utan internett i over ei veke. Det kan sjå ut som nabojenta, som eg får låne internett av, har reist på ferie og slått av ruteren.. Men no er eg i Bergen for ei langhelg! Herleg!

Tagger: Bringeland, dagens bilete, Firda, Førde lufthamn, på jobb

Journalistar – ein gjeng sladrekjerringar?

30 juni 2009 | Journalistikk, Personleg | Ingen kommentarer

MASSEMEDIA: Med beina dytta innanfor døra i mediebransjen, får eg hjelp av menneska rundt meg til å stå tryggare innanfor journalistikken.

Foto: Privat

SJØLV OM MANGE av dagane som yrkesskribent i sommarvarmen har ført til ein del overtid, seinast i dag, kjennes ikkje arbeidsdagane spesielt lange. Tida flyg når ein telefonerar, noterer, køyrer og spekulerer. Ei ny avis har gitt, og gir meg framleis i over ein månad framover, nye erfaringar. Som journalist og menneske.

EIN NY ARBEIDSPLASS gjer at eg reflekterer meir over kva eg likar, og ikkje likar, ved å vere journalist. Mest det første. Journalistikk kretsar rundt noko som skil seg ut frå det vanlege. Det ein ikkje ventar. Ting som engasjerer, provoserer og gledar. Eg har gjort min andel av tekstar som omhandlar små ungar som dansar, syng og spelar teater. Gladsakene er viktige på sitt vis, men siste året har eg innsett at det er sakene som eg eigentleg ikkje ville ha, har gjort meg mest stolt i etterkant. Utfordringa og arbeidet ein har lagt ned i saka gjer vinsten større.

NETTOPP SLIK FUNGERTE hovudoppslaget mitt om ei planlagd kraftlinje gjennom Vettreiene bustadfelt i Førde kommune. Fleire grender var provosert over å få delar av gigantlinja Ørskog-Fardal tett innpå seg, og freista å påverke politikarane gjennom media. Dagen før kommunestyremøtet kom framsida med naboen som potensielt skulle få linja 115 meter frå det nybygde huset sitt. To dagar seinare kunne eg ringje ordføraren og høyre at kommunen hadde snudd i saka. Det kjendes godt – og vart endå betre då opplevinga vart toppa med ei takke-tekstmelding frå ein av innbyggjarane dagen etterpå eg skreiv at politikarane hadde endra standpunkt.

JOURNALISTAR SOM TIDVIS har oppheita diskusjonar rundt bildebruk, vinkling og titlar gjer at eg freister å tenkje meir gjennom det arbeidet eg gjer. Og kva rolle lokalavisa har for folk. Sjølvsagt har eg òg gjort det før – men no i endå større grad. Eg har i større grad erfart det eg trudde – at det er ei større utfordring å skrive korte informasjonsmette tekstar, framfor lange der du ikkje treng å gjere dei store grepa om teksten. I sistnemnde døme vert ein i større grad ein referent. Ofte synonymt med eit slappare journalistisk arbeid. Ikkje i reportasje-sjangeren, sjølvsagt. Men på nyhendeartiklar er kort og godt den beste tommelfingelregelen.

SJØLV OM DEN andre ferske sommarvikaren er yngre enn meg og med mindre erfaring, gjer ho ein knallgod jobb, og minner meg om den iveren og stoltheita ein har heilt i byrjinga over å køyre rundt i journalistbil og over å få namnet sitt på trykk.

EIN ANNAN SOMMARVIKAR som har trakka ned to av dei lokale avishusa sidan han var 15 år kom med eit godt sitat. «Når eg er ute på ein ulukkesstad, kjenner eg meg som ein gribb. Men eg må tenkje at eg er der for lesarane sin del. At dei har eit informasjonsbehov.» Han fekk meg til å tenkje over korleis journalistikken i si tid må ha oppstått

LA OSS SAMANLIKNE journalisten si rolle med ei sladrekjerring, før vi korrigerer det til eit meir nyansert bilete att. I eit lite samfunn er det
* folk irriterer seg over naboen, utan at der kjem ei løysing på saka
* nokon som kviskrar om at ein epedemi er på veg – utan heilt å vete kva det er
* ein einstøing som gjerne brukar kikkerten sin flittig, men har ikkje eit sosialt nettverk til å få med seg anna enn det synet viser han

IKKJE RART FOLK omfamnar – og hatar – journalistar. I staden for at folk skal ofre kaloriar for å finne ut av problem og informasjonsmangel sjølv, tar vi på oss oppgåva for dei. I tillegg er det så mange som les sladrekjerringa i papirformat, slik at har ein først drite på draget, kan du vere viss på at heile bygda får vete det. Og der kom òg forklaringa på kvifor somme hatar oss. Ein kan som sagt ikkje gjere alle til lags.

VI KAN NOK konkludere med at journalistar er ei sladrekjerring med modifikasjonar. Vi vidareformidlar ikkje ting vi trur er sant. (Men det er sjølvsagt alltid ein og annan som trakkar feil.) Vi ringjer, oppsøkjer og sjekkar ut ting. Får det stadfesta, eller avkrefta. Set det på trykk. Følgjer opp saker, tidlegare utsegn frå politikarar, gangen i byggesaker, det ureine drikkevatnet, eller det dårlege innemiljøet på skulen. Resultatet er at både innbyggjarane og journalistane lærer meir om det rundt seg.

EG ANGRAR VERKEN på yrkesvalet eller tatoveringa mi. Og alle desse erfaringane og refleksjonane pakkar eg i ryggsekken når eg går inn i rolla som kulturredaktør i Studvest til hausten.

Tagger: Firda, Journalistikk

Nett no: Firda

18 juni 2009 | Journalistikk, Personleg | Ingen kommentarer

SOMMARJOBB: Eg er på plass i Førde. Trivst. Men mitt sosiale liv er gravlagd.

Kanskje fordi eg ser så skeptisk ut første arbeidsdag? Bilete viser eit middels konsentrert uttrykk som landar i andletet mitt idet fotojournalisten i Firda gir meg og den andre ferskingen eit lynkurs. Sjølvsagt skal lærdomen illustrerast med å ta snikfotografi av elevane.

Men frå hummar til humle: Førde-hybelen min har ikkje bakaromn! I sommar vert det med andre ord mykje wok, pannekaker og.. ja. Alt som eigentleg ikkje skal inn i omnen. Lite baking òg, kan du sei. Difor reiser eg i morgon heimover for å ete pizza. Og for å sjå folk utanom arbeidstid, sjølvsagt.

Hugs å sjekke Trykksverta mi for å sjå kor produktiv eg er no i sommar.

Tagger: Firda, Journalistikk, sommarjobb

Berre kanskje

12 mars 2007 | Journalistikk | Ingen kommentarer

SISTE DAGEN i Fjordenes Tidende hadde eg ein liten prat med redaktøren. Sa klart i frå om at eg kunne tenke meg ein sommarjobb. Hadde det berre ikkje vore for at dei hadde ein kar som allereie var inne i systemet deira. Og hadde han berre kome med eit klårt svar for om han faktisk skal vere sommarvikar. Førebels er det berre eit kanskje svaret avisa har fått i frå den kanten. Dimed får eg berre kanskje ein sommarjobb i FjT. Og dimed kan eg kanskje ende opp utan nokonting.

Då eg kom heimatt til min heimlege utkant i sunnfjord sendte eg korte e-brev til både Firdaposten, Firda og Fylkesmagasinet. Om det skulle gå skeis med alle tre vurderer eg å sende nokre ord til Fjordabladet, Firda Tidend oog.. Fjordingen. Stort fleire lokalaviser i sunnfjord og nordfjord er det ikkje.

Å ha to redaktørar i bakhand som berre har lovord å kome med er gull verd. Einaste herr Wåge hadde å melde var at eg måtte skrike litt høgare ut når det gjaldt mine eigne saker. Fortalde at eg gjerne trengte litt tid på å verte varm i trøya – og at det ikkje kjendes heilt naturleg å stå altfor hardt på krava etter nettopp å ha helst på dei.

Aldri har eg hatt eit så lite planlagt år framfor meg. Slikt stressar ei sjel som vanlegvis har planlagd ting ut til fingerspissane. Ikkje det, eg har alternativene klare. Eg veit berre ikkje kva som er lurast – og ikkje minst mogleg å gjennomføre. Det er så mange “viss-ar”. Kanskje eg skriv om det seinare, når hjernen min har vorte litt meir einig med seg sjølv.

I morgon er min fyrste skuledag etter ni veker med praksis.

Rart.

Har sendt søknad til eit legat i heimkommunen som kvart år delar ut fem tusen kroner til ungdomar som tek meir utdanning etter vidaregåande, og som då gjerne flyttar attende. Hadde vore staseleg med litt ekstra pengar.

Ja, no skal eg ikkje kleise svartmålinga på låveveggen heller. Fjordenes Tidende vil jo gjerne høyre meir i frå meg. Eg skal skrive litt for sommarmagasinet deira, og kan sende dei saker om eg skulle plumpe over eitkvart.

Og over til noko heilt anna:
Frisør-Elisabeth vart forlova på julekvelden, og har vistnok tenkt å gjere alvor av det heile. Ikkje berre vere gift i x antal år. I gårkveld tikka så denne meldinga inn:

“Heisann! Du…eg berre lurte på en ting. Du kan sei nei hvis du vil… Eg berre lurte på om du kunne tenke deg å være toastmaster i bryllupet mitt… Du trenge ikkje svare me en gang…koskos”

Eg måtte sjølvsagt ringe og spør om ho hadde drukke i forkant av meldinga.

Tagger: Firda, Firda Tidend, Firdaposten, Fjordabladet, Fjordenes Tidende, Fjordingen, frilans, Fylkesmagasinet, sommarjobb, Tekstmelding, toastmaster