Janne i trykken

— Akkurat. Stor forbetring.

— Eg tok det aldri i bruk som kallenamn på bloggen, då. Greitt? Då eg byta blogg første gong, vart det ein Trykker-blogg. Det vart berre ein månad der, før eg flytta vidare. Grunnen skreiv eg eit langt innlegg om. Noko som førte til ein større debatt i Bloggebyen. Men der vart altså adressa på bloggen min “Janne.trykker.com”. Eg syntes namnet var så sjarmerande, at eg tok det med meg på flyttelasset.

— Men. Du bloggen din heiter jo Janne i trykken?

— Det vart det, etterkvart. Namnet var det faktisk ein annan bloggar som kom med. Fotobloggaren Arild hadde skrive meg inn på lenk-lista hans som “Janne i trykken”. At eg ikkje hadde tenkt på det sjølv, var vel det første som slo meg. Heldigvis let han meg låne formuleringa hans. For fans av Janne i trykken, kan det nemnast at alle innleggene eg har skrive dei siste åra, er flytta til denne bloggen.

SKRIVINGA
Vi har fått bloggaren på gli, og har fått lirka fram bakgrunnsinformasjonen for blogginga. Det viktigaste med blogging, er likevel orda.

— Du skriv jo om ganske mykje forskjelleg. Korleis dukkar skriveidéane dine opp?

— Eg må nok vere så vanskeleg som forfattarar plar vere når dei svarar på liknande spørsmål. Det dukkar ofte opp av seg sjølv. Ein kan vel dele skrivinga mi opp i to kategoriar: Innlegg som handlar om kva som skjer i livet mitt. Og innlegg som handlar om alt i frå merkelappar i kleda til tankar om gravstøtter.

Janne i trykken pustar ut, trekk pusten, og held fram:

— Hovudregelen min er at eg skriv innlegget med ein gong eg får ideen og er gira på den. Neste dag synest eg gjerne den same ideen er teit. Det vert rett og slett eit ork og ei pliktkjensle og fullføre den. Eg lev i trua om at resultatet alltid vert best når ein har iveren etter å skrive noko. Slik som innlegget mitt om Gisle Sursson. Det var eg særs ivrig etter å skrive. Eg tenkte nok på det heile tida, medan eg noterte i margen på islendingsoga. Aldri så gale at det ikkje kan bli eit godt blogginnlegg av det, kan du kanskje sei. Eg skreiv jo til dømes om då eg hamna på legevakta òg.

— Du skriv litt i rykk og napp?

— Ja. Som sagt likar eg best å skrive når eg har iveren over meg. Såleis vert det gjerne litt puljevis. Det har òg med korleis kvardagen min er der og då. Og ikkje minst, responsen eg får frå lesarane. Det er utruleg viktig.

— Du er ikkje ein av dei som skriv utelukkande for din eigen del, altså?

— Dei som seier dei berre skriv for sin eigen del, har ei fysisk dagbok med hengelås. Med ein gong du er på nettet, er det fordi du vil vise fram orda dine. Eg kan vere så ærleg å sei at eg nokre gongar har hatt dalande motivasjon til å skrive, utelukkande fordi få personar har kommentert på bloggen min. Det gir ein kjensle av at orda mine ikkje er så viktige. Av og til kan det verke som om responsen på orda er avhengig av kor mykje ein kommenterer hjå andre bloggarar. Eg har vel eigentleg aldri vore spesielt flink til det.

BLOGGEDØDEN OG LESARTAL
— Mange bloggarar har fordufta etter bloggetoppen i, var det 2004? Uansett. Har du nokon gong vurdert å kutte ut blogginga?

— Eg har tenkt tanken, men aldri seriøst. Som eg fortalde i stad: Skrivinga mi går i rykk og napp. Ein dag kan eg ha tre innlegg. Så kan det gå fleire veker til neste gong, alt etter inspirasjonen og humøret. Eg er journalist, og vil alltid halde fram med å skrive. Om det alltid vil vere ein blogg i tillegg, er ikkje sikkert. Det er heller noko eg får sjå i auga, om det plutseleg har gått tre månader sidan sist innlegg. Det er uansett ikkje eit problem eg har hatt sidan oppstarten. Det går jamnt og trutt. I fjor kom eg på 15. plass i Tordenbloggen. Denne gongen kom eg ikkje gjennom kvalifiseringa eingong. Eg skuldar det på at eg ikkje fekk alliert meg med andre, slik som i fjor.

— Apropos respons: Kor mange lesarar har du?

— Sidan statistikken min vart fiksa i oktober, er det høgaste besøkstalet mitt 145 på ein dag. I går hadde eg 129. Det skal nemnast at det eigentleg er lenge sidan sist eg hadde over hundre lesarar. Det har vore meir dei siste to vekene. Det er nok fordi eg: A) Har vore meir aktiv med å leggje ein lenk til innleggene mine på Bloggrevyen og Bloggarkivet. Sidan eg ikkje er ein flittig kommenterar på andre bloggarar, må eg ty til andre metodar. Og B) Fordi eg har skrive meir jamt den siste tida.

— Folk orkar ikkje å gå innom spesielt ofte, om du berre skriv eit innlegg i månaden. Naturleg nok. Mitt tips til desse er å skaffe seg ein RSS-lesar. Ei slags samleside der du kan leggje inn alle bloggane du les, og får varsling om nokon har oppdatert. Sjølv brukar eg Bloglines.

— Hugsar du kor mange lesarar du hadde i starten?

— Statistikken på EnjoyDiary telte kvar gong folk såg på ei enkeltside, og var såleis villedande. Men då eg fekk min første WordPress-blogg, fekk eg eit meir realistisk bilete. Eg hadde vel ein dagleg 50 personar innom på det tidspunktet.

Janne i trykken har starta å verte rastlaus. Ho skal snart på juleball med folk ho gjekk nordisk årsstudium saman med i fjor. Vi forstår at vi må runde av intervjuet.

— Bloggetips: Har du nokon råd til andre bloggarar?

— Skriv om det du vil, når du vil. Og på den måten du sjølv ønskjer. Ikkje kopier andre, men gjer di eiga greie. Synest du ikkje det er kjekt å blogge, er det uansett ikkje noko du kjem til å halde fram med.

— Har du eit “gåveønskje” for bloggjubileumet ditt?

— Ja! Kjekt at du spurte. Eg ønskjer at alle som les bloggen min skriv i kommentarfeltet:

* Kven dei er * Kor lenge dei har lest bloggen min * Kvifor dei les bloggen min * Døme på kva type innlegg dei set mest pris på blant dei tekstane eg har skrive. Eg vil vete kven de er!

— Litt marknadsundersøkjing, rett og slett. Men du må nesten kome med dagens nynorskord, du som har starta julekalender og allting.

— Sant det. Hadde nesten gløymd heile greia.

Tredjedesemberordet:
«hjasse» frå norrøne hjassi. Isse, krone.
Slik som nåsåen i The Julekalender har!

Tagger: bloggen, Blogging, bloggs.be, dagens ord, Janne i trykken, julekalender, lesartal, treårsjubileum