Janne i trykken

Oppdatering frå redaktørstolen

19 February 2010 | Journalistikk, Personleg | 2 Comments

Joda. Eg har planar om å oppjustere bloggaktivitetane i 2010.

Om enn ikkje heilt enno.

Etter å ha tenkt vel og lenge på det, har eg no bestemt meg for å reise frå Bergen. Min siste arbeidsdag i Studvest er over og ut 19. mai når den siste avisa kjem ut. Når då månaden bytar namnedrakt og døyper seg sjølv «juli», pakkar eg tannkost og truser for å bu i Australia. Det siste året med journalistikkstudiar skal dyttast ned i utdanningsbagen. Bonusen er jo at det er kengeruar, koalabjørnar, ein heilt OK temperatur og eigne grillklubbar.

Så klart skal eg starte å blogge att! Og så klart skal eg gjere dykk misunnelege ved å publisere solfylte bilete. (Og kanskje lengte litt heim i starten, kanskje til og med sakne skarre-r-ar, men voneleg vil berre dette vere dei første månadane).

Inntil då kan eg jo prøve å oppsummere redaktørperioden i korte trekk:
Mykje jobbing, skravling, sosialiseirng, latter, glede, frustrasjon, kommareglar, rettskriving, multitasking og plan b-c-og-d-ing.
Flinkare skribent etter å ha retta ørten skrivefeil (og ein god dose skrivelyst, når ein av og til tenkjer «eg kunne gjort det betre og kjappare sjølv».
Eit voldsomt utvida nettverk og mange herlege nye kjennskap.
Meir sjølvtillitt, rett og slett. Og meir erfaring i ei uvand, men voldsomt utfordrande, sjefsrolle.
Ein innimari yrkesstolthet.
Flinkare til å takle stress.
Erfaring som pedagog, rettleiar og medmenneske.

Det er igrunn vanskeleg å skrive slike oppsummeringar, for det er så mykje å ta utav. Kort sagt kan ein vel sei at eg gruar meg til å slutte. Avisa har vore livet mitt i snart tre år no. Kanskje ikkje så rart at det då kjennes litt vemodig ut. Men når det gjer slik som no, romsterer litt i magen – med tanke på utfordringar som ventar i Australia, så gler eg meg ganske mykje òg. Eg kjenner att denne magekjensla, og det tyder som regel at det er gode ting i vente.

De høyrer frå meg seinare. Eg lovar.

På trykk i BT-magasinet

29 August 2009 | Journalistikk, Språk | 4 Comments

AVISPRAT: Det var ikkje slik eg hadde venta namnet mitt først skulle dukke opp i BT.

Det skulle vore ein artikkel med namnet mitt som byline. Men i dag, på side fire i BT-magasinet, står det. Utan at det er ein skikkeleg “byline”. Svart på kvitt. Janne. Spor etter ein kommentar eg slengte frå meg på bt.no. Det måtte jo vere i samband med ein nynorskartikkel.

Men det varmar jo. Slik det alltid gjer når nynorsk er inne i biletet.

Tagger: BT, bt-magasinet, Språk

Dagens bilete: På jobb

24 July 2009 | Journalistikk | 2 Comments

Fotograf: Bent Are Iversen

Fototittel: På jobb
Tid og stad: 22. juli, ca 1140
Skildring: Ein kan aldri kjenne seg trygg når ein Firda-fotograf er i nærleiken. Eventuelt: Ein fotograf i det heiletatt. Ein trur det berre er kjeldene som skal stå framfor linsa, men nei.

** Har vore utan internett i over ei veke. Det kan sjå ut som nabojenta, som eg får låne internett av, har reist på ferie og slått av ruteren.. Men no er eg i Bergen for ei langhelg! Herleg!

Tagger: Bringeland, dagens bilete, Firda, Førde lufthamn, på jobb

Festivalhelg

4 July 2009 | Journalistikk | 2 Comments

SOMMARJOBBEN: Eg vert i alle fall brunare av å ha helgevakt under Førdefestivalen.

I tillegg til mykje, mykje anna, sjølvsagt. Imponert, blant anna. Fascinert av songteknikkar eg ikkje har høyrt før. Glad av gode dansertymer og sprudlande artistar. Munter av eit dansande publikum. Men òg litt slitan. Er under ein time til siste punktet på lista mi med ting-som-eg-må-lage-sak-på. Ting tilseier at eg må starte å skrive på nokre av tekstane i kveld, slik at eg ikkje må jobbe meg ihel i morgon ..

Festivalparaden med alle artistane som gjekk i tog til sentrum var forresten heilt fantastisk! Det var mykje meir fres enn på 17. mai. Og definitivt endå betre vêr.

Over og ut!

Tagger: festival, Førdefestivalen, helgevakt

Journalistar – ein gjeng sladrekjerringar?

30 June 2009 | Journalistikk, Personleg | No Comments

MASSEMEDIA: Med beina dytta innanfor døra i mediebransjen, får eg hjelp av menneska rundt meg til å stå tryggare innanfor journalistikken.

Foto: Privat

SJØLV OM MANGE av dagane som yrkesskribent i sommarvarmen har ført til ein del overtid, seinast i dag, kjennes ikkje arbeidsdagane spesielt lange. Tida flyg når ein telefonerar, noterer, køyrer og spekulerer. Ei ny avis har gitt, og gir meg framleis i over ein månad framover, nye erfaringar. Som journalist og menneske.

EIN NY ARBEIDSPLASS gjer at eg reflekterer meir over kva eg likar, og ikkje likar, ved å vere journalist. Mest det første. Journalistikk kretsar rundt noko som skil seg ut frå det vanlege. Det ein ikkje ventar. Ting som engasjerer, provoserer og gledar. Eg har gjort min andel av tekstar som omhandlar små ungar som dansar, syng og spelar teater. Gladsakene er viktige på sitt vis, men siste året har eg innsett at det er sakene som eg eigentleg ikkje ville ha, har gjort meg mest stolt i etterkant. Utfordringa og arbeidet ein har lagt ned i saka gjer vinsten større.

NETTOPP SLIK FUNGERTE hovudoppslaget mitt om ei planlagd kraftlinje gjennom Vettreiene bustadfelt i Førde kommune. Fleire grender var provosert over å få delar av gigantlinja Ørskog-Fardal tett innpå seg, og freista å påverke politikarane gjennom media. Dagen før kommunestyremøtet kom framsida med naboen som potensielt skulle få linja 115 meter frå det nybygde huset sitt. To dagar seinare kunne eg ringje ordføraren og høyre at kommunen hadde snudd i saka. Det kjendes godt – og vart endå betre då opplevinga vart toppa med ei takke-tekstmelding frå ein av innbyggjarane dagen etterpå eg skreiv at politikarane hadde endra standpunkt.

JOURNALISTAR SOM TIDVIS har oppheita diskusjonar rundt bildebruk, vinkling og titlar gjer at eg freister å tenkje meir gjennom det arbeidet eg gjer. Og kva rolle lokalavisa har for folk. Sjølvsagt har eg òg gjort det før – men no i endå større grad. Eg har i større grad erfart det eg trudde – at det er ei større utfordring å skrive korte informasjonsmette tekstar, framfor lange der du ikkje treng å gjere dei store grepa om teksten. I sistnemnde døme vert ein i større grad ein referent. Ofte synonymt med eit slappare journalistisk arbeid. Ikkje i reportasje-sjangeren, sjølvsagt. Men på nyhendeartiklar er kort og godt den beste tommelfingelregelen.

SJØLV OM DEN andre ferske sommarvikaren er yngre enn meg og med mindre erfaring, gjer ho ein knallgod jobb, og minner meg om den iveren og stoltheita ein har heilt i byrjinga over å køyre rundt i journalistbil og over å få namnet sitt på trykk.

EIN ANNAN SOMMARVIKAR som har trakka ned to av dei lokale avishusa sidan han var 15 år kom med eit godt sitat. «Når eg er ute på ein ulukkesstad, kjenner eg meg som ein gribb. Men eg må tenkje at eg er der for lesarane sin del. At dei har eit informasjonsbehov.» Han fekk meg til å tenkje over korleis journalistikken i si tid må ha oppstått

LA OSS SAMANLIKNE journalisten si rolle med ei sladrekjerring, før vi korrigerer det til eit meir nyansert bilete att. I eit lite samfunn er det
* folk irriterer seg over naboen, utan at der kjem ei løysing på saka
* nokon som kviskrar om at ein epedemi er på veg – utan heilt å vete kva det er
* ein einstøing som gjerne brukar kikkerten sin flittig, men har ikkje eit sosialt nettverk til å få med seg anna enn det synet viser han

IKKJE RART FOLK omfamnar – og hatar – journalistar. I staden for at folk skal ofre kaloriar for å finne ut av problem og informasjonsmangel sjølv, tar vi på oss oppgåva for dei. I tillegg er det så mange som les sladrekjerringa i papirformat, slik at har ein først drite på draget, kan du vere viss på at heile bygda får vete det. Og der kom òg forklaringa på kvifor somme hatar oss. Ein kan som sagt ikkje gjere alle til lags.

VI KAN NOK konkludere med at journalistar er ei sladrekjerring med modifikasjonar. Vi vidareformidlar ikkje ting vi trur er sant. (Men det er sjølvsagt alltid ein og annan som trakkar feil.) Vi ringjer, oppsøkjer og sjekkar ut ting. Får det stadfesta, eller avkrefta. Set det på trykk. Følgjer opp saker, tidlegare utsegn frå politikarar, gangen i byggesaker, det ureine drikkevatnet, eller det dårlege innemiljøet på skulen. Resultatet er at både innbyggjarane og journalistane lærer meir om det rundt seg.

EG ANGRAR VERKEN på yrkesvalet eller tatoveringa mi. Og alle desse erfaringane og refleksjonane pakkar eg i ryggsekken når eg går inn i rolla som kulturredaktør i Studvest til hausten.

Tagger: Firda, Journalistikk

Nett no: Firda

18 June 2009 | Journalistikk, Personleg | No Comments

SOMMARJOBB: Eg er på plass i Førde. Trivst. Men mitt sosiale liv er gravlagd.

Kanskje fordi eg ser så skeptisk ut første arbeidsdag? Bilete viser eit middels konsentrert uttrykk som landar i andletet mitt idet fotojournalisten i Firda gir meg og den andre ferskingen eit lynkurs. Sjølvsagt skal lærdomen illustrerast med å ta snikfotografi av elevane.

Men frå hummar til humle: Førde-hybelen min har ikkje bakaromn! I sommar vert det med andre ord mykje wok, pannekaker og.. ja. Alt som eigentleg ikkje skal inn i omnen. Lite baking òg, kan du sei. Difor reiser eg i morgon heimover for å ete pizza. Og for å sjå folk utanom arbeidstid, sjølvsagt.

Hugs å sjekke Trykksverta mi for å sjå kor produktiv eg er no i sommar.

Tagger: Firda, Journalistikk, sommarjobb

Slutt / start

8 May 2009 | Journalistikk, Personleg | No Comments

Seint, seint måndagsnatt tusja eg ut den siste saka for Fjord1-magasinet.

Den gule fargen sette ein sluttstrek for arbeidet i denne omgangen. Ferdig etter totalt tre veker med herjing med mobiltelefon og over tastatur. Og då eg skulle summere betalinga for alt arbeidet, kunne eg lett hente fram smilet. Summa summarum tilsvarar nemleg arbeidet ei månadsløn. Og ingenting er jo betre enn det! (Eller, ok. Ein million i Lotto hadde jo vore betre. Men ettersom eg ikkje spelar Lotto, er det ikkje så veldig sannsynleg for at eg vinn heller.)

Allereie dagen etter at det vart stadfesta at eg fekk redaktørjobben i Studvest byrja opplæringa. Det kriblar i magen! Så grådig! Eg har som smått fått innføring i korleis ein skaffar plater, bøker og liknande. Korleis ein finn fram pressebilete. Kor ein gjerne leiter etter saker. Korleis ein skriv saksliste. Redigering av tekstar.

Og notisskriving. Den observante Studvest-lesar kunne med andre ord oppdage dei første nynorske notisane i avisa sidan … 2004/2005? Hurra! Frå hausten vert det nynorske kultursider. I alle fall notisar. Og leiar. Og dei sakene som eg må skrive når ingen av journalistane mine forstår sitt eige beste og avlastar meg med å skrive dei sakene eg deler ut.

Elles:
- svelgen.no, klypp-og-lim-nettstaden til Svelgen, har klistra namnet mitt opp på framsida. Og eg merkar at det gjer meg litt flau. Men eg skal kanskje vere glad for at eg gir svelgarane noko å diskutere når dei treffast på Coop.

Berre sjå her, eller på Studvest sine sider:

Er det no eg skal vedkjenne at eg faktisk har kladda den same meldinga før eg fekk jobben.. ? Ja. Eg hadde veldig lyst på jobben. Og eg har enno ikkje landa etter eg fekk han.

- eg gler meg som ein tulling til sommaravslutninga med Studvest. Sjølv om det òg vert litt trist å sei ha det til fotoredaktør og kulturredaktør.

- Eg har gitt kollektivet over i andre hender. Gutehender, faktisk. Og han eine kisen var igrunn såpass sjarmerande at eg kunne tenkt meg å sett han att. (Nei, mamma. Eg har ikkje tenkt å vere så freidig at eg spør. Eg er då profesjonell. Makan.)

Minner meg på at eg, etter at han har signert kontrakta, skal fortelje han korleis skråtaket på ‘toan gjer at karar må
A) sette seg ned når dei skal kvitte seg med gul væske, eller
B) bøye ryggen litt bakover

Slik sett kan vi vel konkludere med at dette eigentleg er eit jentekollektiv. Dei kjem nok til å skalle hovudet i taket når dei skal bruke oppvaskmaskina òg. Akk, ja. Men sett opp i mot dei noverande narkomane naboane som dei har – burde vel ikkje dette vere ein altfor dum bu-lagnad?

Tagger: Fjord1-magasinet, kulturredaktør, Språk, Studvest

Trykket på rette staden

30 November 2008 | Journalistikk, Språk | 4 Comments

Det er fascinerande kor viktig tonefallet er når noko skal formidlast. Og når det i tillegg er ein viktig bodskap som skal formidlast, slik som nyhende, er kanskje tonefallet endå viktigare?

Gaidar i utlandet må snakke ei språkleg betasuppe av dansk, svensk og norsk for å verte forstått av flest mogleg. Dei er likevel ikkje den einaste yrkesgruppa som må justere på talemålet for å lette formidlinga. Ein radio- eller fjernsynsjournalist må unngå dei mest ukjende dialektorda. Det som vert sagt skal ligge tett oppmot skriftspråket, anten det er bokmål eller nynorsk. Og trykket på ulike ord, kan vere ein form for markeringstusj for kva som er viktig å poengtere.

Eit lite, viktig, apropos når eg først er inne på temaet:
Det er ingen som snakkar nynorsk og bokmål. Vi snakkar dialekt. Gjerne ei dialekt som er bokmålsnær eller nynorsknær. Men ingen snakkar eksakt slik ein skriv orda. Dialekt er talemål. Nynorsk og bokmål er skriftspråk, eit tverrsnitt laga basert på mange forskjellige dialekter. Men unntaket er altså nyhendeopplesarane.

Odd Karsten Tveit har vorte parodiert eit utall gongar for tonefallet hans. Ein litt mindre parodiert reporter frå same fjernsynskanal er Haakon Børde. Team Antonsen tok på seg oppgåva med å justere denne underparodieringa, og inviterte Børde sjølv til å vere med på ein sketsj. Og sporty nok stiller han opp – og endar opp med eit sluttprodukt som får meg til å le høgt for meg sjølv.

For ja, journalistikk-genet går tydlegvis i arv. Berre sjå her.

Please enable Javascript and Flash to view this Flash video.

Tagger: Haakon Børde, NRK, Team Antonsen, tonefall

Det ser ikkje ut / eg ser ikkje ut

22 November 2008 | Journalistikk, Personleg | No Comments

Vindauget mitt er tildekka med snø. Og her, på innsida, sit eg og spør meg sjølv: Kvifor forvekslar hovudet mitt kl. 13.00 og 15.00?

Det er oftast kjekke telefonar, desse som kjem frå Bygdanytt. I slike tilfeller er ringjelyden ei varsling om fleire pengar i kassen. Så kjekt at det då i går venta ein telefon frå redaktøren som spurte om eg ville gjere ei sak for dei i helga. Så bra at eg kunne sei ja. Så dumt at eg hugsa feil klokkeslett for eit anna møte.

Etter å ha vunne Tirilpris for beste kultursak har eg fått blod på tann, og vil prøve å verte flinkare til å levere kulturnyhende for Studvest. Ergo har eg sagt meg villig til å skrive ei sak frå generalforsamlinga til Samfunnet i dag. Klokka tre. Eller. Var det eitt? Hovudet mitt klarar visst å forveksle klokka 13 med 15 og omvendt, slik at generalforsamlinga kolliderer med Bygdanytt-saka. Heldigvis held husmødrene i gong salet av husflidsprodukt i Arna i morgon òg. Puh. Flaks for meg.

I dag går turen med andre ord til budsjettforhandlingar og diskusjonar på Studentsenteret, deretter for Immaturus-førestillinga Rocky (som eg har skrive om), og så jentefest. Søndagen var eigentleg sett av til juleverkstad i Loddefjord, men det spørst om lussekattar og julekort må vike for å få levert sakene innan rimeleg tid.

Litt fleire, potensielle, gode nyhende har eg òg. Onsdag skal eg prate med ein på Formidlingsavdelinga på Universitetet. Går ting som dei skal, får eg kanskje i oppdrag å skrive og redigere stoff til dei for nett. Spørsmålet eg er spent på å få svar på er likevel: Kva meiner dei med “studentløn” .. ? For eit par timar i veka skal i alle fall journalistarbeidet gjennomførast av studentar. Som ein deltidsjobb. Men sidan eg ikkje har fast jobb per no, kan dei eigentleg rekne med at eg vert sittande i kontorstolen heilt til dei kastar meg ut for dagen. Pengar, folkens. Pengar!

I neste veke kjem forresten den første reportasjen min for Barn i byen på trykk. Har du ein bergensarunge i barnehagepliktig alder? Går du jamleg på Sentralbadet? Bystasjonen? Likar du kulturinstitusjonane i byen? Då er sjansane store for at du snublar over bladet med min artikkel på innsida. Gler meg til å sjå resultatet. Spesielt sidan fotografen tok bilete til saka i etterkant. Rasande festeleg at dei vil ha meg til å skrive ei sak til for dei.

Tagger: Barn i byen, Bygdanytt, frilans, Rocky

Prisdryss

20 November 2008 | Journalistikk | 2 Comments

Tiril-pris nummer to er no eit faktum!

I går vart ein skokk av folk frå Bergen student-TV, Studentradioen i Bergen og Studvest samla på Hectors hybel for å fordele prisar. Sjølv om eg var nominert, var det eigentleg ikkje før grunngjevinga til vinnaren vart lest opp at eg forsto at det var mi sak som vant. Beste kultursak i Studvest dette semesteret, med andre ord. Så utruleg, utruleg kjekt! Spesielt sidan saka mi “Tomme stativ på Høgskolen“, utan tvil er den merkelegaste saka eg har skrive for studentavisa. At ein redaktør ikkje let høyre frå seg, og at ei avis forsvinn utan at nokon har kontroll på kva som skjer, er ikkje kvardagskost.

Første semesteret fekk portrettet mitt av Asbjørn Slettemark pris for beste featuresak. Denne gongen var det altså Kristin som fekk den same æra – og det for den aller, aller første reportasjen ho har skrive. Kry som fy over skribentvenninna mi.

Gratulerer til oss!

Tagger: beste kultursak, Studvest, Tiril-prisen, Tirilprisen