Janne i trykken

Fire og ein halv

22 May 2007 | Personleg

– Koffer e det så små koppa?

Ein raudhåra gut med ein passelegd dæsj fregner på nasen og ei lyseblå innejakke sit udrande attmed faren sin. Den vaksne har nett gått to og eit halvt steg vekk frå benken for å plukke fram eit eingongs drikkebeger. Han rettar seg mot den unge sonen, som sit med ein (sannsynlegvis knekt) fot oppå ei støtte som held stankelbeinet eit par centimeter over golvet.

– Det er fordi dei skal passe til sånne små gutta som deg, det.
– E de ei dame eller ein mann som skal sjå på meg?
– De kan vere både en mann og en dame.
– Koffer det?
– Fordi det kanskjer er to persona.
– Koffer det?
– Eg veit ikkje, eg fekk ikkje vete det i luka.
– Koffor det?

Vi journalistspirer har mykje å lære av eit slikt undrande sinn. Det er viktig å få fram grunngjevingane for synspunkta som vert slengt ut i lufta. For eit born er ingenting sjølvsagt. Forstår ein ikkje – ja, så må ein spør for å finne ut av det. Ulikt dei fleste vaksne er dei ikkje redde for å dumme seg ut. Faktisk er sjansane større for at den som ikkje klarar å grunngje synspunkta sine kjenner seg dummare.

Etter å ha vakna opp med eit, framleis, raudt auge, fant eg det for godt å stikke innom ein optikar. Rett inn, få nokre dråpar og litt skjenn for å ha brukt for mykje linser og for lite briller, så ut igjen. I alle fall var det eit slikt scenario eg hadde sett føre meg.

Det enda altså på legevakta før eg kunne sprade ut i dagslys. Eg starta med utgangspunktet: Dette går jo fint – og ”hmm, han/ho burde jo eigentleg få gå før meg”. Og det vart jo óg slik. Naturlegvis prioriterer ein haltande, hinkande og slepande føter framfør ei trulte som berre er uroa for at det eine auget hennar er litt raudt. Men etter å ha sett den eine etter den andre spirrevippen kome hinkande inn inngongspartiet, seig eg lengre og lengre ned på det harde sitteunderlaget. Kva er dette for noko? Sit Bergen med eit uendeleg lager av personar med knekte føter? Sit dei i kø for å syte for at vaktlegane har nok å sysselsette fingrane med?

Då eg omsider høyrte etternamnet mitt bli ropt opp av ei sørlandsk røyst, samla eg forfjamsa saman posane eg hadde fylt med snadder og umusk. I ei akutt eg-syns-voldsomt-synd-på-meg-sjølv-innfall vart det hamstra ein del brunt innpakka i papir. Kven veit – hadde eg brukke ein fot hadde eg sikkert kjøpt ei heil sjokoladekake. Med litt ettertanke er ikkje legevakta den rette staden å gnafse suttelade, sidan du helst vil unngå dådyrauge frå ein litt grinete unge.

Vel inne på legekontoret får eg litt kvalitetstid for meg sjølv, noko som får meg til å grunne over eine spørsmålet som vart stilt i skranken.

– Kva for yrke har du?
For det fyrste: Takk for at du trur eg er såpass gamal!
For det andre: Kva har no eigentleg yrket med innplotting av informasjon i eit legevaktregister? Når denne tanken først har sett seg fast oppi hjernebarken, fyllast det mentale spørsmålarket mitt seg i ein voldsom fart:

1 ) Er det ikkje heilt irrelevant om den rumpa som skal legge seg oppå ”stellebordet” dekt med papir er ei rumpe med erfaring frå jusstudiet, drosjeyrket eller blomeforretninga?

2 ) Når skrankemenneska fyrst har spurt om yrket, er dei ikkje då interesserte i å høyre om kva for parti eg stemmer? Om eg er født og oppvokst i Noreg? Om eg har hypokondertendensar? Burde ikkje Frp-arar verte handsama etter sine eigne sjukeheims-tesar? Burde ikkje ”strilar” som meg erkjenne at eg elskar Bergen, før eg i heiletatt fekk lov å sjå på ein lege? Vi må ikkje gløyme kor patriotiske bergensarane er, trass alt.

3 ) Den same dama kunne óg fortelje at eg måtte rekne med ei ventetid på rundt fem timar. Tyder yrkesspørsmålet at eg hadde vorte prioritert fram i køa om eg hadde vore advokat, og kunne retta sak mot dei i etterkant av ei eventuell uhaldbar handsaming ? Hadde dei gitt meg ein kjærleik på pinne om eg faktisk hadde vore ferdigutdanna journalist?

4 ) Var det eigentleg berre eit spørsmål frå dama sitt eige hovud? Var ho i tvil om sitt eige yrke og ville høyre om eg hadde nokre betre forslag til henne? Eller spurte ho på vegne av ein utsliten vaktlege som var lei over hinkande skrottar? Eigentleg skulle han vore hundepassar. Det gjekk berre ikkje opp for han før han vart tipsa om at hundebransjen i realiteten er ei ukjend grullgruve.

Eg kom, satt på ræva i 4,5 timar, fekk to myndige auge til å kikke meg djupt inn på mitt lyseraude høgre auge og vart ønska ”god betring” etter å ha fått klaska resept for antibiotika i handa. I morgon: Apotek og fire dråpar. Onsdag: morgon og kveld. Greitt å prøve å få has på pokkerskapen av eit trøbleauge før eg endar opp som konstant brilleslange. Kan jo ikkje vere utan lekre fargelinser, kan eg det?

Tagger: briller, fargelinser, Journalistikk, legevakta, Sonitus

8 Comments to Fire og ein halv

Leave a comment