Janne i trykken

Rutiner og sakn

3 september 2010 | Australia / Deakin | 1 kommentar

Kvardagen har omsider innhenta meg i Waurn Ponds, Victoria.

Foto: Geelong Advertiser

Og no då eg faktisk er inne i ei veke der eg har kjapp internett, har eg valt å lage eit lydklipp til dykk for å fortelje dykk litt om status quoe i livet mitt Down Under.

Kort oppsummert: Pensumlesing og essayskriving kryp oppetter øyra mine, regnet vil inga ende ta, og saknet etter dei fine folka og naturen heime har starta å snike seg inn i houvdet mitt.

Rutiner og sakn

No då eg er ferdig å ta opp litt lyd for dykk, skal eg gjere meg klar til å ta ein liten svipptur innom ein dyrepark saman med ein gjeng på fire-fem andre Deakin-studentar. Kameraet mitt følgjer med, så sjansane er store for at det dukkar opp bilete på bloggen seinare.

Har ein draum

1 september 2010 | Australia / Deakin, Journalistikk, Personleg | 4 kommentarer

.. i fare for at eg ikkje lukkast er det skummelt å nemne det, men ..

Cirka like lenge som Nynorsk mediesenter i Førde har eksistert har eg tenkt at ‘dette må vere midt i blinken for meg’. Eit halvt år med opplæring i radio- og fjernsynsjournalistikk, nynorsk (!), og det heile gjennom NRK Sogn og Fjordane i Førde.

For to år sidan søkte eg òg om praktikantplass, utan spesielt hell den gong. Eg var blant dei få som kom inn til intervju, men magekjensla mi då intervjuet var gjennomført fortalde meg at det ikkje gjekk rette vegen. Og magekjensla hadde, som den som regel alltid har, heilt rett. Sidan den gong har lista av folk eg kjenner som har fått prøve seg som nynorskpraktikantar i Førde berre vakse. Ein tidlegare studvestar, ein venn av ein venn, ein sommarvikar i Firda, ein kjenning frå heimbygda. Men ikkje meg.

I staden vart det litt frilansing, deretter eit heilt fantastisk år som kulturrektør i Studvest. Redaktørrolla var òg noko eg lenge hadde tenkt på, håpa på, drøymd om. Og på tredje søkerrunde til å få sitte i redaktørstolen gjekk draumen min faktisk i oppfylling. Etter å ha lagt på telefonen som annonserte at eg hadde fått jobben var det mange tankar i hovudet, men først og fremst gledestårer. Eg klarte det. Og sjølv om magekjensla mi visste at eg kom til å klare det på eit tidspunkt, kjendes det jamvel så herleg surrealistisk, godt og verkeleg på same tid. Eit personleg mål vart oppfyllt.

Eg snakkar ikkje så ofte om det, men journalistikken har gjort utruleg mykje for meg. Eg var den jenta i førsteklasse som knapt sa eit ord i forsamlingar. Eg snakka lågt. Eg var varsam med det meste. Prøvde meg fram, sakte men sikkert. Vart litt tryggare på ting etterkvart som eg vart eldre. Sjølvtillitskurva har vore stigande heile vegen.

Journalistikken, som eg ikkje var sikker på om eg burde satse på grunna ein sjenert natur, vart for meg første steg i retning av å teste mine eigne grenser. Det har vore ein god bransje for meg, der eg har fått arbeide med skriving, som eg elskar, og samstundes pushe meg sjølv, for deretter å vere grådig kry over å sjå at ‘ja, eg klarte det sjølv om eg ikkje trudde det skulle gå’. Umedvite har det kanskje vorte ei lita rettesnor i livet òg? Eg trudde til dømes ikkje eg skulle våge å reise åleine til Australia.

Det er vanskeleg å unngå flosklar og klisjear her, men arbeidserfaringa innanfor denne bransjen har verkeleg gjort meg til den eg er i dag. Og det gjer meg berre meir ivrig på å prøve meg vidare. Eg trur eg har mykje spanande i vente, om eg berre vågar å trakke opp (traktor)stien.

No er eg på andre sida av jordkloda og studerer tv- og radiojournalistikk, og draumen om mediesenteret har starta å krype attende i hovudet mitt. Eg skreiv det i den første søknaden min til gjengen i Førde – eg kjem til å søke heilt til dei gir meg sjansen til å syne kva eg er god for. For er det ein ting eg har lært etter å ha intervjua håpefulle skribentar til kulturredaksjonen i Studvest, så er det at motivasjon for jobben er viktig. Og dét har eg, i mjølkespann på mjølkespann.

Eg vurderer det å eventuelt kome inn som nynorskpraktikant hjå mediesenteret som gull verd og ei erfaring for livet, nett slik som Studvest har vore. Dei som kjem gjennom nålauget er, som leiaren ved senteret nyleg har skrive, priviligerte folk.

Det er skummelt å nemne det offentleg, i fare for å ikkje nå målet. Eg gjer det likevel ein gong til:

Eg vil, eg vil, eg vil!

Pakke frå ho mor

31 august 2010 | Australia / Deakin | Ingen kommentarer

BARNSLEG GLEDE: Å få pakke i posten er minst like kjekt og spanande som julegåver. Spesielt når avsendaren dekorerer utsida av pakken slik som dette.

Først dukke pakken frå søstra opp med ein haug sjokolade og noko praktisk noko eg etterlyste. Deretter venta eg, og venta eg, og venta eg på ein pakke til som var forventa i frå moderhaldet. Plutseleg oppdaga eg at eg hadde oversett ein lapp som fortalde meg at den hadde kome, men låg og venta på meg hjå eit lokalt postkontor.

Litt dobbeltsjekking via Google maps og eg fann ut kvar postkontoret var. Forøvrig eit utruleg søtt postkontor. Veldig landleg, lite og med ein gamal mann bak disken. Nostalgisk! Og eg måtte igrunn flire allereie då eg såg utsida av pakken: Ørten klistremerke med marihøner. Det er mora si dét!

REGNBUKSE: I pakken fann eg blant anna ei regnbukse, som eg har etterlyst. Eg vil gjerne sykle til skulen kvar dag, uavhengig av vêr. Og det kan eg no, med dette blå vidunderet av sorten. Litt sjølvskryt: Eg har berre tatt bussen to gonger sidan eg kom til Waurn Ponds 1. juli!

.. i tillegg hugsa tydelegvis mora mi på det eg nemde før eg reiste, at eg nesten skulle tatt med meg eit lite flagg. Flagget vart derimot nedprioritert når eg prøvde å skvise tinga mine inn i kofferten. Men no er eg altså klar for 17. mai til neste år!

OBLIGATORISK: Men mora sendte òg ein stor porsjon sjokolade (det skal nemnast at ein del av dei var små òg, så det er ikkje så gale som det ser ut som), eit nummer av Nemi og det kompakte digitalkameraet mitt, slik at eg får knipsa sjølv på fest. Eg vil nemleg ikkje drasse med meg spegelrefleksen på byen.

Artig var det i alle fall å få melding frå mamma då ho forfatta lista til denne pakken:

«Korleis skriv du regnbukse og sjokolade på engelsk? Rain trousers? Eg vil helst unngå at tollen ler seg ihel når dei les dette».

MOTIVASJON: For tida førebur vi oss i TV-journalistikken på siste oppgåva som vi skal levere i oktober. I dag fekk vi prøve oss med kamera og intervjuing, blant anna. Orda gjekk fort i surr når ein skulle stå framfor kameraet sjølv og seie nokre få utvalde ord. I slike situasjonar er denne teksten i eine boka mi ein fin liten hugseregel.

Klede ein journalist verdig

28 august 2010 | Australia / Deakin, Journalistikk | 2 kommentarer

EGFANNEGFANN! For ein gongs skuld var reklama eg såg på Facebook fornuftig.

Blant små reklamesnuttar som etterlyser eggdonorar (ja, faktisk), datingsider, matlaging og filmar, kom eg plutseleg over ein liten firkant der det sto skrive nok á la «Journalist?». Heilt tydeleg at reklama var skreddarsydde i dét tilfellet. Men denne gongen klikka eg meg faktisk inn på sida ettersom eg var litt nyfiken.

Og der, med 1800 ulike produkt å velje mellom med mange motiv relatert mediar og journalistikk, kom eg over eit par stilege t-skjorter. På Cafépress lagar nemleg brukarane ulike motiv som dei lastar opp og som vert lagra slik at andre kan kjøpe produkta. Ganske genialt eigentleg. Søk litt på sida etter andre stikkord, og du vil truleg finne eit eller anna merksnodig, lurt eller kult.

Eg skal i alle fall kjøpe «writer» t-skjorta. Kanskje to til i andre motiv. Stilige var dei i alle fall!

Frå eit reiseperspektiv

25 august 2010 | Australia / Deakin | Ingen kommentarer

Åneidå! Sjølv om eg er på den andre sida av jorda har eg ikkje heilt klart å gi slepp på Studvest. Her følgjer er ein kopi av korrespodentbrevet mitt i vekas utgåve.

Du har høyrt om dei før, desse nordmennene som flyttar utanlands for godt og gjerne vert meir norske i veremåte og tradisjon enn dei som framleis bur i gamlelandet. Etter berre 1,5 månad som student i Australia veit eg nokolunde korleis det kjennest. Når det har styrtregna har eg tenkt heimover og konkludert med at ein del av sjarmen med Noreg er det ustabile og halvsure vêret. Eg har sakna sjokoladen, (skikkeleg) jordbærsylte, brunost, Norvegia. Og grovbrød.

Brustein som før mest vart sett på som ein finsko-øydeleggar vert no vurdert som ein særeigen og fin dekorasjon i bybiletet. Medan det no er vinter i Australia, har eg i tillegg måtte lide meg gjennom å sjå mange av vennane mine leggje ut nydelege fjellturbilete frå den norske sommaren heime på Facebook. Eg, som ikkje har vore ein flittig fjellvandrar, kjenner plutseleg trongen til å traske opp bratte skråningar. Eg saknar til og med bogekorps (!). Litt sett på spissen, kanskje. Men ved å bu fleire månader vekke frå heimlandet, har eg fått eit litt anna perspektiv på enkelte ting. Mest av alt har eg fått ei anna forståing for situasjonen til utanlandsstudentar og immigrantar i Noreg.

Over natta måtte eg distansere meg i frå alle orda eg vanlegvis brukte. Og sjølv om den engelske forståinga mi er god, var det ei utfordring å skaffe seg nytt telefonnummer i eit framand land. Eg stod mest og såg på at leppene til den tilsette bevegde seg i ein forrykande fart. I beste fall forstod eg halvparten. Undervisninga er spekka av australske referansar til TV eller politikk som eg har minimal kjennskap til («Kan nokon i klassen nemne namn på australske utanrikskorrespondentar?»). Og ein kjenner seg absolutt ikkje som den skarpaste kniven i skuffa når ein skal snakke i ein klasse der alle dei andre er australske. Sett i perspektiv: Eg har hatt engelskundervisning frå eg var rundt 7 år til eg gjekk ut frå den vidaregåande skulen. Korleis kjennest det då ut for utlendingar å flytte til eit land der engelsk ikkje er hovudspråket – og attpåtil inn i eit land der språket har vorte stempla som eit av dei vanskelegaste å lære seg? Eg tek av meg hatten for alle desse.

Hadde planen min vore å halde fram med studiar etter Australia-opphaldet, ville eg meldt meg inn i Buddy Bergen-programmet. Ikkje berre får ein sett Noreg gjennom auga til ein annan kultur, men ein får òg børsta støv av rusten engelsk. Det positive er at verken den internasjonale studenten (som regel) eller du har engelsk som hovudspråk. For meg har det vore litt tryggare å sosialisere med andre internasjonale studentar av akkurat denne grunnen. No gler eg meg endå meir til framtidige feriar, ettersom eg har ståande invitasjonar til å besøkje heimlandet til dei internasjonale venene eg har fått her i Australia. Mi oppfordring: Hiv deg ut i det!

Min nye treningskamerat

22 august 2010 | Australia / Deakin, Musikk | 4 kommentarer

NYKJØPT DUPPEDINGS: Eg har fått selskap til treningsøktene mine!

Det var etter å ha jogga med ein stor klumpete iPod Touch i handa at eg tenkte at det måtte vere betre løysingar på reknestykket trening + underhalding. Først tenkte eg på å kjøpe meg treningsband til armen som eg kunne putte Touch-en inni. Men etter å ha googla litt på tilbakemeldingane på slike produkt, fekk eg inntrykket av at dei fleste vart slakke i strikken etter ikkje altfor lenge, og såleis ikkje gjorde nytten lenger.

Min andre tanke var å kjøpe iPod shuffle. Den er knøtliten og har ei lita klype som gjer at du kan feste den rett på kleda dine og ikkje treng noko lomme. Det var derimot ei i kollektivet mitt som sa at det var minst like irriterande å ha ledningane til øyreklokkene dinglande att og fram, pluss at proppene gjerne datt ut av øyra når ein jogga. Etter eit tips i frå same jenta, vart eg sett på sporet av Sony walkman nwz-w202. Ein liten MP3-spelar som ein rett og slett berre pluggar i øyra. Så sagt, så gjort.

LADESTASJON: Eit fancy lys dukkar opp når ein ladar spelaren. Ladestasjonen fungerer òg som USB-leidning, og det er slik du overfører musikken.

Lydkvaliteten er god og det gjer meg ingenting at det ikkje er noko skjerm på den. Spelaren har nemleg ein fiffig funksjon som let deg høyre dei første sekunda i songen, slik at du kan finne ut om du vil høyre den, eller gå til neste. Dei kallar systemet zap-in. Spelaren er òg ein lettvektar, og stoppar å spele om du set saman begge endar på midten der det er ein magnet. Bra er det òg at ein ikkje treng noko fancy program for å overføre musikken. Alt av overføring skjer via USB-porten på spelaren, som du set på oppladingsstativet som følgjer med. Og prisen var faktisk lågare enn venta. Du burde klare å få tak i den via Ebay for mellom 300 og 450 kroner. Spelarane som har ein annan farge enn svart, er gjerne litt dyrare.

Mitt problem har vore venstre øyreklokke, som stadig poppar ut etter at eg har sprunge kjapt på tredmølla. Høgre øyreklokke held seg derimot på plass, merkeleg nok. Med pakken følgjer tre ulike storleikar på propper som ein kan plassere oppå delen som skal inn i øyret. Eg brukar dei minste, men dette problemet får meg til å undre om det er produsenten som har gjort ein liten glipp, eller om det er mitt venstre øyre som rett og slett ikkje er proporsjonalt med det høgre. Akk. Vi får vel aldri vete. Men eg gir ikkje opp heilt enno. Gjekk litt betre då eg brukte den midterste storleiken på venstre øyre. Sjølv om den kjendes litt for stor ut .. men den poppa ut den òg. Satsar på at eg finn ei løysing på problemet etterkvart.

Om du er nyfiken på meir informasjon, kan du kikke på denne videoen. Det skal nemnast at spelaren fungerer ypperleg med Mac, sjølv om karen i videoen hevdar det motsette.

Kulturskilnader

15 august 2010 | Australia / Deakin, lydopptak | 2 kommentarer

POPKORN: Med eller utan salt? Eller, kanskje noko heilt anna?

Når salt ikkje er det naturlege krydderet til popkornet, eller når høflegheitsfraser vert forvirrande.

Det er helg. Eg studerer og skriv på ein ny essay. Og eg tek små pausar for å gjere heilt andre ting. Til dømes å lage eit nytt lydklipp til dykk for å fortelje litt om små kulturmessige skilnader som eg har opplevd hittil.

Det skal nemnast at eg eigentleg hadde eit klypp på nesten ni minutt. Men ettersom det er avgrensa kor store lydfilene mine kan vere på denne bloggen, har eg faktisk brukt ein del tid på å redigere vekk «eeehm», «uuuuhm» og «asså»-lydar for å korte ned på innlegget. Så om du høyrer nokre brå overgongar innimellom, så har du forklaringa di der.

Kulturskilnader

Har du eigne artige historiar som inneberer kulturskilnader? Fyr laus i kommentarfeletet!

Tagger: Australia, kulturskilnader, lydopptak

Uni night

13 august 2010 | Australia / Deakin, Foto | Ingen kommentarer

TORSDAGSKVELD: Ute på nattklubben Eureka i Geelong city saman med Prashin frå Mauritsius, Janet (f.h) frå Noreg og Karin frå Austerrike.

CLUBBING: Med billig drikke og «uni night» på ein torsdag, vert veka litt annleis.

Det skal seiast at eg ikkje har vore blant dei studentane som har testa utelivet mest hittil. Det har litt med interesse – at eg ikkje har det store behovet for å gå ut kvar helg, men og at eg ikkje er spesielt stor fan av utkledningsfestar. Og sistnemne er noko så å sei alle festane i starten har vore. Med uni night på torsdag, som tilseier at det er  studentprisar på byen, gjer derimot at veka artar seg litt annleis enn heime i Noreg. Ein går ut på torsdagen (og i helga, for dei som er interessert i dét), har kanskje fri på fredagen, og jobbar såleis med skulearbeid fredag-søndag òg.

Men med eit år i bagasjen der eg ikkje studerte, pluss året mitt som redaktør i Studvest og det faktum at eg går tredje året, er det ein realitet: Eg er eldre enn dei fleste av medstudentane mine. Eg er 24 år, medan dei fleste andre er 19-22 år. Det går i det store og det heile veldig greitt. Når ein bikkar over i tjueåra er modenheita til folk meir avhengig av personlegdomen enn alderen. Men eg merkar at, på nokre felt, er interessane litt ulike.

Eg set pris på å drikke i godt selskap og spesielt å danse til god musikk. Men torsdagen vi var ute denne gongen minna meg meir om ei russefeiring enn noko anna. Det var ein god del folk som rett og slett ikkje klarte å ta vare på seg sjølv, og som var godt i gong allereie før den offisielle festen på utestaden starta.

Men lell: Eg hadde det kjekt. Litt dunk-dunk musikk frå eller til, øla eg har slått meg til ro med å drikke her kostar meg fire australske dollar (20 kroner!) og dansegolvet hadde mange hoftevrikk og fancy mooves. Trur ikkje eg overdriver om eg seier at vi dansa i rundt fem timar på torsdag. (Hah! No kan eg sei til ungane mine, når eg kjem så langt, at eg dansa i timesvis då eg var ung!)

Såre føter vart det absolutt, og eg hadde venta å kjenne etterdønningane i beina dagen etterpå. Men, nei. Og det trur eg at eg kan takke treningsøktene mine for. Eg kan òg takke treninga mi for at eg derimot framleis kjenner siste rest av stølheit frå boksinga på onsdag. Men så kjekt har vi det på treninga at det faktisk berre er eit godt bevis på at ein har gjort noko fornuftig når ein kjenner seg litt gamal og støl dagen etterpå.

Trene? Trene!

11 august 2010 | Australia / Deakin | 5 kommentarer

TRENINGSNARKOMANI: Ok. Eg har kanskje ikkje kome til dét stadiet, men med trening nesten annakvar dag er ein godt på veg.

Med lesing, skriving og datamani som hovudingrediensane for Deakin-studiane mine, har medisinen min for manglande energi og tiltakslyst vorte trening. I motsetnad til året mitt som redaktør i Studvest der eg hadde så lite fritid at trening vart eit ekstra tiltak, er treninga noko eg no ser fram til kvar dag eg veit at «dette er treningsdag!».

Det går hovudsakleg i boksing, spinning, eige program med kondisjon- og styrketrening, og sykling att og fram til skulen. Søndag var eg faktisk så ivrig etter å gå på treningssenteret at eg kom før det opna – fann eg ut etterpå .. Løysinga på treningskløa vart å ta ein joggetur i eit turområde i nærleiken. Eg, som eigentleg ikkje likar å jogge eingong. Men det var ein slik nydeleg dag med knallblå himmel og sol. Det hadde rett og slett vore ein skam å vere innandørs meir enn naudsynt den dagen. Etterpå la eg meg strak ut på ein av benkane i hagen vår, med musikk på øyret og blikket retta opp mot skyene. Herleg, herleg kjensle.

Treningslysta og det gode humøret eg får utav dette får meg til å tenkje at eg (og eg trudde aldri eg skulle sei dette her), at eg burde gi skitrakking eit nytt forsøk. Litt med tanke på at eg eigentleg ikkje likte spinning, men at eg ga det ein ny sjanse no, og eg diggar det! I forhold til skigåing har eg litt tilsvarande assosiasjonar, ettersom eg som regel tryna framover, datt på rumpa eller, ja, gjorde alt utanom å klare å halde meg på beina berre det var ein liten bakke eg skulle renne nedover. Men skigåing er eit fabelaktig alternativ når det er snø til stades, og ein faktisk ikkje har lyst å gå på treningssenteret. Og eg har for så vidt aldri prøvd snowboard. Verkar litt vanskeleg om ein aldri har prøvd det før, men er sikkert utruleg artig når ein får teken på det.

Nøkkelen til å halde fram med treninga er absolutt variasjon. Kvar gong eg har droppa ut etter trening, som regel etter tre månader, er det fordi det har starta å verte kjedeleg og rutinemessig. Vel. Nok sjølvanalysering av eige treningsmotivasjon. Men reknar med at det er mange av dykk som kjenner dykk att i at trening kan ende opp som eit ork og ein kjedeleg ting.

Etter joggeturen på søndag oppdaga eg derimot at eg absolutt ikkje har musikk som er spesielt treningsretta. Har ein del treige og rolege songar som ikkje akkurat får ein til å gi bånn gass med jogginga.

Tips til treningsmusikk vert med andre ord teken i mot med opne armar!

Tagger: trening

For eitt år sidan

7 august 2010 | Foto | Ingen kommentarer

SVINARTIG: Eg måtte flire litt då eg fann att dette mobilbiletet i arkivet mitt.

For pittelitt meir enn eit år sidan, då eg var sommarvikr i Firda, var ein av dei første sakene eg skreiv om svineinfluensa. Og med eit ønskje om å behalde helsa mi i god stand, måtte eg først til apoteket for å kjøpe munnbind.

Det er ikkje lenge sidan, men nett no kjennes influensahysteriet litt fjernt ut. Tida flyg.