Janne i trykken

Beautiful day

26 July 2010 | Australia / Deakin | No Comments

STEMING, TYPE GOD: Sola skin, eg trenar og les, og har i tillegg nesten vorte van med klorsmaken på det lokale vatnet.

Eg har omsider inntatt det lokale treningssenteret på campus. Det er ikkje store greiene – og langt i frå noko som liknar treningssentera i Bergen. Men det er lite, søtt, og absolutt ikkje overfylt. Sjølv i prime time-treningstid er dei fleste apparatene lett tilgjengelege. Gode greier! Einaste eg er skeptisk til er teppet på golvet som dekkjer heile lokalet. Det er tydeleg at engelskmennene har sett sine spor i dette landet.

For å kome inn i det nye treningssenteret, valte eg å sei ja til noko dei kalla for ein «fitness assess». Eg, blåaugd som eg er, hadde berre rekna med å få spørsmål om kva eg ville oppnå med treninga og deretter få utdelt eit program etterpå. Men her dukka det plutseleg opp ordre om push ups, sit ups og sykling. Kos!

Men no har eg i alle fall eit program og har kome i gong. Og det kjennes frykteleg godt ut! Eg følar at eg må vere ganske flink å trene no då eg berre sit pal i ro og lese og lese. Vert rastlaus av det heile. Planen er å prøve seg på saltimar i tillegg til styrke- og kondisjonstreninga òg. I neste veke skal eg prøve boksetimen dei tilbyr her – ei form for trening eg aldri har prøvd før. Reknar med det skal bli artig å slå litt i frå seg.

SOMMARBLOMAR: Ute av samanheng, men på graset på campus er det eit område med mange slike fine blomar. Nett dei same som bestemora mi har i hagen sin.

TOALETT-KOMPLIMENT: Overraskande oppmuntring på eit av toaletta på campus. Men det fekk meg til å smile i det minste.

South Valley Road

26 July 2010 | Australia / Deakin | No Comments

ADRESSA MI: 232 South Valley Road. Eit ordinært murhus i Waurn Ponds.

Jaudå. Ting kjem med jamne mellomrom her! Blogginga må berre porsjonerast, ettersom eg følar eg må konsentrere mest mogeleg på lesinga for å kome a jour med heimeleksene mine. Men her kjem altså eit knippe bilete frå heimen min dette året.

Samanlikna med i Noreg, der trehus er så å sei det einaste du ser, er faktisk husa i Australia ganske så varierete. Ikkje at det er trehus her, for så vidt. Men i utsjånad er dei ganske ulike. Det er tydeleg å sjå at husa skal matche personlegdomen til den som bur inni husa. Eg reknar med eg må ta ein fotosafari ein dag for å vise kva eg meiner.

DONALD-POSTKASSE: Postkassa vår, og alle dei andre sine, gir meg assosiasjonar til Donald Duck. Manglar berre den raude «vinpelen» som blir vippa opp når det er post der. Skilnaden mellom den norske og den australske postkassa gjer det tydeleg at det ikkje regnar like mykje i Australia som heime.

AVSLAPPINGSSTAD: Dette er sosialiseringsstaden nummer éin og ein av dei stadane eg får testa engelsken min mest. Eg bur trass alt i eit veldig internasjonalt kollektiv saman med fem andre jenter i frå Australia, Malaysia, India, Indonesia og Thailand.

GASSKOKKELERING: Kjøkenet. Med gassomn. Skumle greier å lage middag på.. Men eg har overlevd hittil. Men eg var utvilsom litt nervøs første gongen.

DATAHJØRNET: Der eg sit å skriv på bloggen min, blant anna.

SOFAKOS: Min vesle sofa. Der eg vanlegvis gjer mesteparten av lesinga mi. Godt å ha ein mjuk stad å sitte, i alle fall.

ZZZZZZZ: Senga mi. Og ein liten TV eg faktisk ikkje har skrudd på enno, ettersom det er veldig mykje meir sosialt å sitje ute i stova saman med dei andre.

HALLWAY: Døra til gangen vår.

KLINKANDE KLÅRT. Vi har berre dørklinker i leilegheita. Første gongen brukte eg sikkert to minutt berre for å finne ut låsemekanisma på den andre sida av døra. Vi brukar ikkje nøkkel på innsida for å låse nemleg, men ein liten lås inni låsen.. forvirrande? Ja!

My guilty pleasure

25 July 2010 | Australia / Deakin | 3 Comments

JIPPIIIII: Sjå, mamma! Sjå, storesysta! Dei har Syden-Isen i Australia!

Kvar gong når familien reiste til «sydenland» tidlegare, åt vi mest den same isen kvar dag. Magnum white. Eller Magnum blanco – som den heitte i både Portugal og Spania. Nydelegaste isen!

Det tragiske er at dei ikkje har ein einaste iskrem heime i Noreg som faktisk har kvit sjokolade utanpå. Det er jo nydeleg godt! Og inni – knallgod vaniljeis, der du faktisk ser vaniljefrøa. Yummy!

No er det søndag morgon, og eg skal hive i meg frukost, deretter stikke på treningssenteret. Det har overhovudet ingen samanheng med det eg har skrive ovanfor ..

Tagger: iskrem, Magnum blanco, Magnum white

I love Skype

23 July 2010 | Australia / Deakin | No Comments

HOMESICKNESS: Frå ein av videosamtalane mine med kjærasten min Steffen.

SKYPORAMA: Skype er den beste medisinen når eg lengtar heim til Noreg, fjord, fjell og flotte folk.

Eg hadde eigentleg berre høyrt om programmet, men aldri sett behovet for å skaffe meg det sjølv. Skype var noko for übernerdane som ville spare pengar og prate med nettvenane sine. Mine fordommar, heilt klårt. Men i samband med australiaturen min har Skype vorte for ei gullgruve å rekne.

Først av alt: Det er gratis! Ein treng ikkje å betale kjempemykje pengar for å snakke over telefonen for å halde kontakt med dei heime, og ein kan snakke så lenge ein vil. Einaste ein treng er eit vevkamera og ein mikrofon, og ikkje minst gjere ein avtale om å «treffast» på nett. Vidunderet kan du laste ned gratis på heimesida deira.

Einaste utfordringa er dei ulike tidssonene, med tanke på at det er åtte timar skilnad mellom Noreg og Australia. Når ein er i Australia er det tidspunktet som passar best som regel mellom 1200 og 1600 i norsk tid, noko som tilsvarar mellom 2000 og 0000 i australsk tid. Eller å stå opp tidleg om morgonen, slik at det er kveld heime i staden for. Men eg er ingen morgonfugl, så det er ikkje eit alternativ. Ikkje spesielt friestande å vise fram sovefrisyren sin over ein videosamtale heller.

PROGRAMLEIAR: Den første gongen eg snakka på Skype med familien min, fekk eg for første gong kjensla av korleis det må vere å jobbe som programleiar.

Skype har gjort det mogeleg for meg å halde kontakten med vener og familie, og ikkje minst gjort heimlengselen min litt mindre. Det er veldig godt å kunne sjå og «føle» at folka kjem litt nærare deg via bileta. Du kan sjå glede, frustrasjon og grimasar. Ein treng ikkje nødvendigvis snakke like jamnt og trutt som over telefonen, ettersom ein ser kva den andre syslar med.

Via min første videosamtale med familien min fekk eg oppdatert meg på byggeprosjekta heime (pappa som skiftar ut baderomsvindauget – heldigvis på ein solskinnsdag), sjå vannkoppane og den forsvunne tanna til den 5 år gamle tanteungen min og sjørøvarkostymet til veslesøstra hennar. Dei har nyleg vore i Dyreparken i Kristiansand, må vete.

Veslejenta hadde skaut, øyrering og augelapp. Ifølgje storesøstra mi var dei så ivrige etter å tene pengar på å selje alt mogeleg i butikken i Dyreparken at ho meinte dei kunne ha vore trugande til å selje bestemora si der om dei hadde fått ein god pris for ho.

PIRATJENTE: Det skal ikkje stå på alderen for å kvalifisere som pirat. Niesa mi er berre 2,5 år, og øvar allereie.

Dette skulle helst vere eit positivt lada innlegg, men eg har nyleg hatt mitt andre og ikkje så veldig blide møte med internetten her i Australia. Ikkje berre er internett i utgangspunktet dyrt og utilgjengeleg her i landet. I tillegg har dei internett som gir meg assosiasjonar til ISDN-linja vi hadde heime tidlegare.

Ikkje fordi det går spesielt treigt, men fordi ein må betale for kor mykje ein brukar internetten. Vi har for så vidt ein fast pris her i kollektivet. Eg veit ikkje kor mykje enno, ettersom rekninga kjem direkte til husverten. Men her er systemet slik at ein betalar for ein viss hastigheit og ei viss grense/kapasitet kvar månad.

No har vi overskride denne månadlege grensa her i kåken. Vi har for så vidt framleis internett, men det går utruleg, utruleg seint. Så seint at eg eigentleg kan utelukke ting som YouTube-videoar og videosamtalar. Det gjekk for så vidt fint å ta ein rein telefonsamtale med berre lyd med Kristin no nettopp, men videosamtale med Skype trur eg at eg kan gløyme inntil kalenderen viser August og vi startar på ei ny kvote.

Heilt utruleg at eit stort og moderne land som Australia skal ha ei såpass håplaus ordning for internett.

Åherregudsåmykjepensum

22 July 2010 | Australia / Deakin | 8 Comments

VINTERSOL: Frå ein av få dagar der det har vore knallblå himmel og sol. Herleg!

PENSUMPENSUM: .. det er vel den tanken som har svirra mest rundt i hovudet mitt denne veka.

Eg er no inne i mi andre veke med studiar, og magekjensla mi seier allereie no at dette vert fire intensive månader med pensumlesing og oppgåveskriving. Før eg kom til Deaking og Australia visste eg lite om korleis læremetoden til universitetet vart lagt opp. Eigentleg hadde eg reknar med at dei skulle ha nokolunde same framgangsmetode som Norges Kreative Fagskole heime med mange praktiske oppgåver, men dette minner meg frykteleg mykje om Universitetet i Bergen. .. noko som i mine auge ikkje nødvendigvis er ein bra ting.

Misforstå meg rett. Eg likar alle faga – det er alle interessante på sitt vis. Alle omhandlar på ein eller annan måte nye mediar og journalistikk. Eg studerer tv-journalistikk (broadcasting), multi-media (Facebook, blogging, Twitter osb.), media og globalisering og å analysere nye mediar. Og etter at eg har bytta vekk eine kollokviegruppa der eg hadde ein lærar som køyrde ein militær form for læring, er eg nøgd med alle lærarane mine. Det gjer det sjølvsagt ein del enklare å pløye gjennom bøkene. Men eg trur ikkje eg overdriver når eg seier eg har rundt 30-40 sider i alle dei fire faga mine å lese kvar einaste veke .. Noko som i tillegg tek ekstra lang tid å lese for meg som må slå opp ein del fagord og uttrykk som eg ikkje forstår ved første gjennomlesing. I går trur eg at eg brukte til saman seks timar på å lese til berre to fag.

Eg har allereie tenkt for meg sjølv at det ikkje er realistisk å vente ein utruleg god karakter i desse fagene, ettersom det somme tider kan vere vanskeleg nok å tolke seg gjennom den australske aksenten til lærarane og medelevane. Målet mitt er å lære så mykje som eg klarer, og gjere mitt beste ut i frå dei føresetnadane som engelskkunnskapen min gjer mogeleg. Ja, for det er ikkje til å stikke under stol at eg kjenner dette er ei utfordring.

FACEBOOK-FØRELESING: «There is something about this image that’s just wrong», sa austerriske Karin til meg då førelesaren vår sat framfor oss og opdaterte statusen sin til «.. is being stared at». Men han fekk fram poenget sitt med at Facebook-prating er ein privat ting – ikkje noko ein skal vise fram for alle.

I enkelte av timane er eg den einaste internasjonale studenten. Det er vel eigentleg heilt naturleg, men ein kjenner seg ikkje så spesielt høg i hatten når ein skal stille/svare på spørsmål på stotrande engelsk når du veit at alle dei andre i rommet er fødd og oppvaksen i Australia. I tillegg har vi meir eller mindre som heimelekse å følgje med på nyhenda her – som òg er ei utfordring. Dei som bur her får sjølvsagt mykje gratis. Dei veit i grove trekk korleis politikken fungerer, kva tv-program som er verd å få med seg osb osb. For oss som kjem frå andre sida av jordkloda er ingenting sjølvsagt og absolutt alt nytt.

For å gjere ting litt betre har eg prøvd å byte enkelte kollokviegrupper så eg i det minste er i same klasse som Janet, og i eit anna fag saman med ei jente eg har vorte kjend med frå Austerrike. Det gjer ting litt betre, i det minste. Eg reknar eigentleg med at eg kjem til å bli litt herda etterkvart, med tanke på å snakke i timane. I eine faget skal nemleg alle studentane ha innlegg og debattar om ulike tema.

Så 8. september har eg vorte skrive opp som mot-debattant til påstanden om at Internett er eit demokratisk verktøy i samfunnet. Absolutt ei utfordring å i det heile finne argument – men eg skal i tillegg snakke åleine framfor klassen i fem-seks minutt. Hallelujah! Munnleg deltaking i timen tel 20 prosent av karakteren, så eg har eigentleg ikkje noko val. Her kan ein ikkje ta seg sjølv så veldig høgtidleg. Men skummelt er det.

Men summa summarum. Då eg reiste i frå Bergen og var ferdig med opphaldet mitt i Studvest var eg proppa med sjølvtillitt. Jobben som kulturredaktør skal ha mykje av skulda for det – gull verd på alle måtar. Eg kjem til å sakne medarbeidarane mine no når dei startar opp i midten av august. Men frå å vere «full av meg sjølv» (for å sette det på spissen), for så å reise ned til andre sida av jorda og eigentleg kjenne meg litt dum når eg ikkje vert forstått eller ikkje alltid forstår kva eg les/andre seier, så er fallhøgda for sjølvtillitten ganske stor.  Men eg får trua på meg sjølv att litt etter litt. Det er i alle fall ei trøyst å tenkje på at dei fleste i frå Asia, som det er ein heil haug av her nede, har endå verre aksent enn meg, og er vanskelegare å forstå.

Eg kjenner meg sjølv såpass godt etterkvart at eg veit at eg har veldig godt av dette opphaldet. Det trur eg eigentleg alle har. Ein byggjer opp sjølvtillitt, sakte men sikkert. Ein ser korleis andre land gjer ting og tang. Ein vert meir medviten på kva som gjer Noreg til Noreg. Og eg kjem truleg til å setje endå meir pris på alt som har med heimlandet mitt å gjere når eg kjem heimatt.

Home, sweet home!

Ikkje minst har eg fått kjenne på kroppen og psykoen kor utfordrande det kan vere å flytte til eit heilt framand land utan nokon forkunnskapar. Eg har utruleg, utruleg stor respekt for alle utvekslingsstudentar som reiser til Noreg for å studere. For eg bør eigentleg ikkje klage – eg har hatt engelsk sidan eg var 6 år på barneskulen – og kjenner meg likevel ikkje spesielt lur når eg skal snakke engelsk. Då er det ein annan ting for utanlandske studentar å reise til eit land som Noreg som ikkje har engelsk som hovudspråk. Det gjer alt så mykje meir utfordrande. Berre det å handle daglegvarer vert vanskelegare – alt er jo på norsk.

Så til alle andre internasjonale studentar rundtom: Det skal litt guts til for å reise i frå alt og alle ein kjenner. De er beintøffe! Berre hald fram med å vere motivert – ein lærer noko nytt om omgjevnadane sine og seg sjølv kvar einaste dag.

Last paragraph translated:

To all other international students: It really takes some guts to move away from everyone you know and your country. You’re alle tough people! Just keep up the motivation – you learn new things about the place you live and yourself as a person every day.

Melbourne city orientation

17 July 2010 | Australia / Deakin, Foto | 2 Comments

STORBYBESØK: På fredag fekk ein del av oss internasjonale studentane ein miniguida tur til Melbourne. Og for ein fantastisk by!

Vi reiste først til Geelong sentrum og tok deretter toget til Melbourne. Vel ein times reising, men åh så verdt det!

Langs togskinnene var det ikkje stort å sjå på. Mest industri og ein del grafittiarbeid på bygningane vi passerte. Eg har tenkt det for meg sjølv fleire gonger, og nemner det no for blogglesarane mine òg: Australia er mest som Danmark II. Her er ingen fjell, berre flatt, flatt, flatt. Unntaket er når ein kjem inn til dei større byane, slik som Melbourne. Det er derimot ikkje naturen som ruvar, men alle dei store bygningane.

EMOGIRL WAITING: Klarte ikkje å la vere å ta bilete av denne urbane jenta som sat og venta på den andre sida av togskinnene.

INTERNASJONAL GJENG: Vi var til saman rundt ti studentar som reiste til Melbourne for ein liten rundtur. Janet (med ryggen til) og eg er unntaket som kjem frå Europa – flesteparten kjem frå Asia-området. Ikkje så rart, kanskje, sidan det er veldig mykje nærare enn til dømes Noreg.

Det er veldig kjekt å prate med desse andre studentane, ettersom ein gjerne får eit innblikk i ein ukjend kultur som ein ikkje visste så mykje om frå før av. Eg har blant anna lært at dei snakkar 28 ulike språk i India.

SMÅJENTE I BYEN: Ok. Kanskje ikkje småjente, sidan det faktisk syner seg at eg er bortimot den eldste studenten her. Eller, i alle fall blant dei internasjonale studentane. Kanskje ikkje så rart, eigentleg. Flesteparten er førsteårsstudentar, medan eg er tredjeårsstudent og i tillegg utsette å reise til Australia i tre år etter eg eigentleg var ferdig.

Uansett – bygningane i Melbourne fascinerte meg grådig. Det var så utruleg mykje fint å sjå på, fargerikt og alt. Hadde eg vore ein arkitektstudent hadde denne byen vore paradis.

FOTOSESSION: Eg er allereie veldig glad i dette bilete. Likar veldig godt dei tre små søte asiatiske jentene som stiller seg opp for fotografen, og ikkje minst uttrykket i andletet til damene som står og ser på.

CHINATOWN: Det er utruleg mange asiatar i Melbourne, og Australia generelt. Kanskje ikkje så rart at dei har ein eigen bit av Kina midt i byen. Vi stakk innom ein kinarestaurant i løpet av byturen. Måltidet mitt var utruleg godt – eg skulle berre latt vere å tygd på den eine raude chilibiten ..

POSTKORTPOTENSIALE: Rett og slett imponerande. Eg ville derimot aldri hatt kontor i nokon av dei øvste etasjane der.

MUSEUMSBESØK: Heilt på tampen av byturen vår stakk vi innom Melbourne museum. Vi fekk ikkje stort meir enn ein halvtime der. Skulle hatt mykje, mykje meir, for det var veldig mykje spanande å sjå på. I inngangspartiet hadde dei dette kvalskjelletet. Minner meg veldig mykje om eit visst kvalskjelett som er utstilt på Naturhistorisk museum på Nygårdshøyden i Bergen.

Sluttkonklusjon: Fekk ikkje nok tid til å sjå så altfor mykje av byen. Eg må definitivt reise der ein gong seinare. Fleire gongar, igrunn. Har vorte fortald at byen har mykje godt å tilby når det gjeld blant anna sjokolade. Nam, nam ..

Slik det heile starta

14 July 2010 | Australia / Deakin, Foto | No Comments

(FLYKAOS: Flyplassen i Brussel – den største og mest forvirrande.)

Sidan blogginga er litt på overtid – med bilete og alt – følar eg at det er naturleg å starte i ein ende.

Og då er det òg naturleg å starte med flyturen. Det var igrunn veldig merkeleg, å legge seg, den siste natta i Noreg og vete at, ja, dette var siste natta i heimlandet på veldig lenge. Eg hadde ikkje rekna med å få sove så veldig mykje, men litt søvn fekk eg. Trur eg. Så var det opp klokka fire om natta, til flyplassen fem.

Og så sat eg der då, på flyet, som letta i frå den norske jorda. Eg kjende på suget i magen då hjula var oppe frå asfalten og ein så naiv tanke som «Ha det Noreg.», med ein god dose sommarfuglar i magen.

(FLYLUKSUS: To av dei til saman tre flya eg tok var med selskapet Etihad. Flyvertinnene hadde snertne hattar med sjal som hang fast til dei – litt vanskeleg å forklare – men tydeleg inspirert av arabisk kleskultur. Flya var veldig store og flotte.)

Eigentleg skulle eg møte to andre NKF-studentar på Gardermoen og reise saman med dei heile vegen. Men ho eg hadde fått kontakt med, valgte å endre på billetten sin, slik at ho tok eit fly seinare enn meg frå Noreg. Planen var derfor å treffast på neste mellomlanding i staden, i Brussel. Men eg fann ho ikkje der heller. Fann ho heller ikkje før siste mellomlanding, i Abu Dhabi.

Så i praksis reiste eg eigentleg åleine. Litt skummelt var det jo absolutt – samstundes var det ein ganske stor sjølvtillitsboost å faktisk sjå at det gjekk heilt fint. Einaste utfordringa var eigentleg flyplassen i Brussel. Den var veldig stor og forvirrande. Men det gjekk. Det gjekk.

(ENTERTAIN ME! God underhalding med filmar, tv-program og anna stæsj fekk flyturen til å kjennes kortare ut.)

Heile reisa, med mellomlandingar og alt var på nette 27,5 timar. I utgangspunktet. For på det siste flyet, frå Abu Dhabi til Melbourne, vart vi ein time forseinka. Kjempeartig! Men når ein reiser så langt vert det litt at ein tenkjer: Jaja. Ein time frå eller til, kva gjer vel det? Eg skal aldri meir klage på tida båten min brukar frå Bergen til heimstaden min: 3,5 time. Peanuts!

Når du høyrer kor mange timar flyturen er på, vert ein litt avskrekka. Berre den siste flyturen, som er på 13 timar, er lang nok i seg sjølv. Men det gjekk heilt fint, og var absolutt ikkje så gale som eg hadde rekna med. Heldigvis var dei to siste flya med selskapet Etihad veldig store og komfortable. Dei hadde små fjernsynsskjemar på setet framfor ein. Så under flyturen kunne ein velje å sjå alt i frå kamera som filma landskapet ein flaug over, filmar eller tv-program.

Den artige delen med dette var at sjølv om ein valgte «engelsk» som undertekst på filmane og tv-programma, så var teksten på arabisk.. Men snakkinga var heldigvis på engelsk.

(KNUSKTØRT: Det var ei utruleg merkeleg kjensle å kikke ut av vindauget frå flyet og sjå ned på ørken. Det sikre teikn på at Noreg er eit godt stykke unna. Eg har aldri sett ørken med eigne auge før).

På flyplassen i Abu Dhabi såg eg ein god porsjon folk med burka og turban. Ei utruleg eksotisk og artig oppleving. Eigentleg var flyreisa på ein måte ei større «turistoppleving» for meg enn kva opphaldet mitt i Australia har vore hittil. Eg vart plukka opp i Melbourne – transportert til Waurn Ponds i Geelong – og her har eg eigentleg vore sidan eg kom.

Har vore ein tur til Geelong sentrum og shoppa ein god del. Eg har jo ingenting med meg her omtrent: Berre 18,5 kg. Det kjempelure var jo at det var hovudsakleg sommarklede. Det skulle imidlertid vise seg at det var utruleg kaldt her. Eg har faktisk brukt Mariusgensaren min to dagar, og eg har brukt ullsokkane mine heilt sidan eg kom.

Komande fredag skal eg derimot til Melbourne saman med ein gjeng frå skulen. Gler meg! Hurra, hurra!

Eg har tatt bilete av kollektivet mitt og nærområdet – men for denne gongen får det bli med flyturen. Må jo lokke dykk tilbake til bloggen min seinare.

(BØNNEROM: På flyplassen i Abu Dhabi hadde dei eit bønnerom. Eg hadde utruleg lyst å ta bilete av sjølve bønnerommet, men eg følte det var litt respektlaust, så det vart berre med skiltet).

For trøytt for blogging

13 July 2010 | Australia / Deakin | No Comments

TRØYTTOGSLETEN: Eg har kome meg i hus, på Skype, og no snart i seng.

Hadde i utgangspunktet «store» planar for blogging i dag når eg først flytta inn i nyekåken. Men litt Skype-ing med kjærasten, som eg ikkje har prata skikkeleg med på minst ei veke, gjorde at klokka plutseleg var mykje. Litt rart å endeleg vere inne i den australske døgnrytma – der det er midnatt her og 1600 heime i moderlandet.

Bileta og slikt får nok vente til ein annan gong, for eg er ganske sliten no.

Stod opp i rundt åttetida. Hadde mi første førelesing om TV-journalistikk, noko eg aldri har hatt undervisning om tidlegare. Eg er lettare skremd, ettersom eg ikkje forstod alle orda læraren brukte (eg noterte flittig i margen og har tenkt å slå opp orda i morgon).

I tillegg tok læraren det litt for gitt at alle folka i klasserommet var australske, og refererte til australske TV-program og slikt. På slutten av semesteret vårt skal vi visstnok ha gjennomført, intervjua og redigert våre eigne tv-innslag. Utruleg, utruleg skummelt. Men som eg har lært, så er det jo når det kriblar i magen at ein lærer mest (men det gjer ein ikkje nødvendigvis noko mindre nervøs likevel).

Men ja. Bort i senga med meg. (Eg gløymte visst å kjøpe pute, så eg må dytte dei nye handkleda mine inni putevaret. Så då har eg noko på handlelista for morgondagen).

Medan de ventar på meir tekst og bilete i frå meg, kan de kikke på «velkomstskiltet» til Deakin University ved campuset mitt.

Snart i hus

12 July 2010 | Australia / Deakin | 2 Comments

Etter aa ha budd nesten to veker paa Waurn Ponds Hotel-Motel kan eg no flytte i hus.

(Sorry for engelsk tastatur, sit paa biblioteket paa skulen).

No maandag er mi siste natt paa det gamle, kalde hotellet. Heldigvis! Gler meg til aa faa mitt eige krypinn omsider, og ikkje minst sleppe dei gamle vaskedamene som bankar paa doera mi i ti-ellevetida og lurar paa om eg treng nye handklede, toalettpapir eller kaffi. Saa i morgon naar eg har flytta inn skal eg proeve aa slenge ut nokre bilete paa bloggen min og skrive nokre ord.

Eg har nettopp proevd aa lese meg opp paa dei ulike fagene eg kan studere dette aaret. Men det er saa mange kombinasjonar eg kan velje mellom, samt ein del som eg ikkje kan velje, at eg vert heilt forvirra. Skal derfor oppsoekje ein rettleiiar no om ei lita stund og spoer om eg har valgt fag som faktisk kan kombinerast.

Skal ikkje skrive for mykje om det no, men det er fleire smaa ting som gjer at mitt foerste moete med Australia har vore litt skuffande. Det eine er at eg ikkje kan studere fotografi, ettersom det ikkje vert tilbydt paa campuset mitt i det heile. Noko eg absolutt ikkje fekk informasjon om via GoStudy. Eg trudde eigentleg at ein kunne velje alle faga ved alle dei fire Deakin-campusa.

I tillegg fekk eg vete fredag at vi har fire (!) maanader med ferie, fraa 23. oktober til mars. Eg visste for saa vidt at ferien var lang, type november-februar, men dette synest eg tek kaka. Saa eg er litt oppgitt. Det er bra med lang ferie, men dette er i mine auge altfor lenge. Spesielt med tanke paa at eg faktisk betalar oppimot 100 000 norske kroner for aa studere her – men berre skal vere paa sjoelve campus i aatte maanader. Med andre ord betalar ein kjempemykje for aa ha fri nesten eit halvt aar. Den fire maanader lange ferien er ikkje berre for dette universitetet, men visstnok ei ordning som er vanleg i Australia generelt. Nettopp derfor synest eg det er endaa meir slurvete at vi ikkje fekk beskjed om dette i forkant av GoStudy.

I forhold til ferien har eg tenkt at eg har lyst heim til Noreg. Eg har alltid vore av det “matnyttige” slaget, og likar aa gjere noko som er tilknytt utdanninga mi og som har eit foremaal i forhold til seinare jobbsoeking. Men eg tenkjer det truleg er vanskeleg aa skaffe seg ein journalistjobb her i Australia, ettersom ein truleg maa vere utruleg flink til aa skrive engelsk. Eg klarar meg heilt greitt, men der trur eg nok at skrivekunnskapane mine ikkje heilt strekkjer til. Og med tanke paa at den norske krona er veldig mykje meir verd enn den australske dollaren (1 dollar = 5,6 norske kroner), er det ikkje veldig fristande aa skaffe seg ein butikkjobb her. Har difor tenkt at eg skal spoer litt rundtomkring og hoeyre om det er nokon heime som treng arbeidskraft i perioden november-mars.

Men for all del. Reising skal det bli litt av og. Soestra mi kjem truleg paa besoek i november. Venninna mi Kristin kjem etter jul, om oekonomien hennar tillet det. Foerebels har eg ikkje fatt sett meg stort om. Har vore to turar til Geelong sentrum og handla ein del, men der stoppar det eigentleg. Neste fredag skal derimot ein gjeng fraa campuset her paa City Orientation til Melbourne, noko eg gler meg utruleg mykje til. Waurn Ponds, som det heiter her eg bur, er cirka 15 minutt koeyring fraa Geelong. Og fraa Geelong er det cirka ein time med tog til Melbourne. Eit stykke, altsaa. Men det vert nok nokre turar til storbyen etterkvart reknar eg med.

Men no maa eg proeve aa oppsoeke rettleiaren paa fakultetet mitt og faa registrert dei to siste faga mine. Vi snakkast folkens!

Landet der internett er luksus

5 July 2010 | Australia / Deakin | 3 Comments

Eg skulle fort merke at ting og tang ikkje er heilt slik som det er heime.

Ikkje at det er krisestemning eller noko. Det ordnar seg nok etterkvart. Men det er heilt tydeleg at internett er ei luksusvare her i Australia. For naar eg no sit og brukar internett paa biblioteket til unversitetet, kan eg ikkje skrive at eg snyltar paa linja utan at eg lyg. For her maa ein faktisk betale for aa bruke internett. Paa hotellet, som eg no bur paa medan eg leitar etter eit kollektiv aa flytte inn i, er ikkje internett tilgjengeleg.

Og sjoelv for dei som har internett, verkar det som om ein maa betale ganske mykje for aa faa ei god linje. For eg har igrunn vorte fortald at om ein skal bruke slike ting som Facebook og Skype, treng ein betre linjer, som er dyrare .. Men ettersom Skype er den beste maaten eg kan halde kontakt med familie og kjaerast, skal eg heller kutte i ein annan post i budsjettet for aa faa raad til det. Eg vil daa ikkje vere heilt avskore fraa Noreg heller.

Eg har vore paa nokre visningar allereie. Paa den foerste var det ein hund – og eit ektepar som du maatte dele stove og kjoeken med. Paa den andre var det ein katt – og ei dame i 30-aara som budde der med den 13-aar gamle dottera si. Og eg er allergisk til baade kattar og hundar.. typisk. Men eg har vore paa ei visning i dag – skal paa ei til seinare i dag. Alle eg har sett paa har utruleg god standard. Betre enn ein god del eg har sett og budd i heime i Bergen. Haapar aa kunne flytte inn saa snart som mogeleg, slik at eg omsider faar blogga litt og tatt ein Skype-samtale med nokre av dei flotte folka eg har reist vekk i fraa.

Eg lovar aa leggje ut bilete fraa baade campus, flytur og liknande saa snart som eg har funne meg ein plass aa bu med internett. Saa heng med!